Josh Woodward — Epilogue songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Epilogue" van Josh Woodward.
Songteksten
These feet have carried me as far as I will go
Across the field to where the wind had ceased to blow
That day, when sorrow filled the air and all the blackbirds scattered everywhere
And you had gone as far as you would go
In my reflection, you are staring back at me
My eyes are mirrors of the dreams you used to see
But now I’m fumbling in the dark, where all the memories are far apart
And there I lost the forest for the trees
In the gloaming of the day
The words are darkening away
Take another look
There’s no more pages in this book
The epilogue was written in the dirt
The story’s at an end
It’s time to put away my pen
And join the you by the earth
There was a tremble in the marrow of my bones
Distorted and contorted like a worn out megaphone
And through the bellow and the bluster, I was shaking, I was flustered
With a body full of star-crossed chromosomes
And through the clatter there emerged a single voice
A familiar sound I hadn’t heard since I was just a boy
And all at once my fears were lifted as the echoes slowly drifted
To the center of the amplifying void
And I followed like a child, so carefree and so wild
Well there’s music everywhere
The voices carry through the air
But I’m not listening
Take another look
There’s no more pages in this book
The epilogue was written in the dirt
The story’s at an end
It’s time to put away my pen
And join the you by the earth
Songtekstvertaling
Deze voeten hebben me zover gedragen als Ik wil.
Over het veld waar de wind niet meer waaide.
Die dag, toen het verdriet de lucht vulde en alle merels verspreid over de hele wereld.
En je was zo ver gegaan als je zou gaan.
In mijn spiegelbeeld, staar je terug naar mij
Mijn ogen zijn spiegels van de dromen die je vroeger zag.
Maar nu ben ik aan het rommelen in het donker, waar alle herinneringen ver uit elkaar liggen.
En daar verloor ik het bos voor de bomen
In the gloaming of the day
De woorden verduisteren
Kijk nog eens.
Er staan geen pagina ' s meer in dit boek.
De epiloog is geschreven in het vuil.
Het verhaal is ten einde
Het is tijd om mijn pen weg te doen.
En sluit je aan bij de aarde
Er was een trilling in het merg van mijn botten.
Vervormd en gekneveld als een versleten megafoon
En door het gebrul en het gebrul, trilde ik, was ik zenuwachtig.
Met een lichaam vol met door sterren gekruiste chromosomen
En door het gekletter kwam er één stem.
Een bekend geluid dat ik niet meer had gehoord sinds ik nog een jongen was.
En ineens werden mijn angsten weggenomen terwijl de echo ' s langzaam dreven.
Naar het midden van de versterkende leegte
En ik volgde als een kind, zo zorgeloos en zo wild
Er is overal muziek.
De stemmen dragen door de lucht
Maar ik luister niet.
Kijk nog eens.
Er staan geen pagina ' s meer in dit boek.
De epiloog is geschreven in het vuil.
Het verhaal is ten einde
Het is tijd om mijn pen weg te doen.
En sluit je aan bij de aarde