Jose Luis Perales — El Hombre y la Sirena songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El Hombre y la Sirena" van Jose Luis Perales.
Songteksten
Era blanca la casa y azul el cielo
era blanca la aldea de arena y cal
era negro y profundo el Mediterráneo
cuando aquel marinero se hizo a la mar.
Dicen en el pueblo que soñaba con sirenas
que lo enamoraban cuando había luna llena
que bajaba hasta la playa como un novio enamorado
y buscaba entre la arena caracolas
y cantaba una canción desesperada
esperando la llegada de su amor.
Dicen que era fuerte como el mástil de un velero,
su sonrisa blanca y su pelo negro, negro,
que jugaba con los niños al «pillao» y al escondite
y vagaba como un lobo por el puerto
y cantaba una canción desesperada
esperando la llegada de su amor.
Se ha quedado en silencio la casa blanca,
lo recuerdan sentado mirando al mar
esperando una noche de luna llena
preparando su barca para zarpar.
Dicen que le vieron caminando por la arena
que se fue desnudo persiguiendo a su sirena
que llevaba entre las manos caracolas y corales
y en su pecho un corazón enamorado
que zarpó para buscarla entre las olas
y a la casa blanca nunca regresó.
Dicen que era fuerte como el mástil de un velero,
su sonrisa blanca y su pelo negro, negro,
que jugaba con los niños al «pillao» y al escondite
y vagaba como un lobo por el puerto
y cantaba una canción desesperada
esperando la llegada de su amor.
Dicen en el pueblo que soñaba con sirenas
que lo enamoraban cuando había luna llena
que bajaba hasta la playa como un novio enamorado
y buscaba entre la arena caracolas.
Songtekstvertaling
Het huis was wit en de lucht was blauw
het dorp van zand en kalk was wit
het was Zwart en diep de Middellandse Zee
toen die zeeman naar zee ging.
Ze zeggen in het dorp dat hij droomde van zeemeerminnen.
dat ze verliefd op hem werden toen het volle maan was
wie zou naar het strand komen als een verliefde vriend
en hij zocht slakken in het zand.
en zong een wanhopig lied
wachtend op de komst van zijn liefde.
Ze zeggen dat het zo sterk was als de mast van een zeilboot.,
haar witte glimlach en haar zwarte, zwarte haar,
die speelde met de kinderen de "pillao" en de schuilplaats
en zwierf als een wolf door de haven
en zong een wanhopig lied
wachtend op de komst van zijn liefde.
Het Witte Huis heeft niets gezegd.,
ze herinneren zich dat hij naar de zee keek.
wachtend op een volle maan nacht
zijn boot voorbereiden om te varen.
Ze zeggen dat ze hem in het zand zagen lopen.
die naakt zijn zeemeermin achtervolgde.
met schelpen en koralen in zijn handen
en in zijn borst een hart in liefde
die zeilde om haar te zoeken tussen de golven
en het Witte Huis kwam nooit meer terug.
Ze zeggen dat het zo sterk was als de mast van een zeilboot.,
haar witte glimlach en haar zwarte, zwarte haar,
die speelde met de kinderen de "pillao" en de schuilplaats
en zwierf als een wolf door de haven
en zong een wanhopig lied
wachtend op de komst van zijn liefde.
Ze zeggen in het dorp dat hij droomde van zeemeerminnen.
dat ze verliefd op hem werden toen het volle maan was
wie zou naar het strand komen als een verliefde vriend
en ik zocht schelpen in het zand.