Jose Luis Perales — El Escultor y Ella songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El Escultor y Ella" van Jose Luis Perales.
Songteksten
Tenía una ventana al cielo
por donde entraba el sol
y alguna golondrina
buscando donde hacer su nido
sobre la mesa
tabaco y soledad
y entre sus manos
barro y corazón
en el tejado viento
y sobre el plinto ella
Sus manos se deslizan
por la arcilla
modelándola y sintiendo su humedad
cada pliegue de su cuerpo
debe ser como el la quiso imaginar
su sonrisa leve
su mirada
de profunda soledad
Tendrá los brazos
de una bailarina
y su cuerpo
tan desnudo como el mar
Se sonríe cuando piensa
si pudiera un día oirla suspirar
y decir mi nombre
la podría poco a poco enamorar
Cantó la lluvia en la ventana
cuando se despertó
el viento del invierno
buscaba donde hacer su nido
sobre la mesa
un poco de café
y en su mirada
frío y soledad
en el tejado nieve
y sobre el plinto ella
desnuda como el tallo de una rosa
con sus brazos
extendidos hacia el En su boca una sonrisa
esperando su caricia
un día mas
y en sus ojos tristes
un silencio tan profundo como el mar
se amaron por primera vez
y luego
se abrazaron y lloraron sin hablar
se juraron para siempre
un amor que nunca
nadie entenderá
Les cubrió la noche
con su manto de profunda oscuridad
Sus manos se deslizan
por la arcilla
modelándola y sintiendo su humedad
cada pliegue de su cuerpo
debe ser como el la quiso imaginar
su sonrisa leve
su mirada
de profunda soledad
Songtekstvertaling
Ik had een raam naar de hemel
waar de zon kwam
en wat zwaluw
op zoek naar waar uw nest te maken
op de tafel
tabak en eenzaamheid
en in zijn handen
modder en hart
op het dak
en op de plint zij
Zijn handen glijden
door klei
het modelleren en het voelen van zijn vocht
elke vouw van zijn lichaam
het moet de manier zijn waarop hij het zich wilde voorstellen.
zijn lichte glimlach
je blik
van diepe eenzaamheid
Hij zal zijn armen hebben.
van een danseres
en zijn lichaam
zo naakt als de zee
Hij lacht als hij denkt
als ik haar ooit kon horen Zuchten
en zeg mijn naam
Ik kon geleidelijk verliefd worden op haar.
Zong de regen in het raam
toen hij wakker werd
de wind van de winter
hij zocht een plek om zijn nest te maken.
op de tafel
koffie.
en in zijn ogen
koude en eenzaamheid
op het sneeuwdak
en op de plint zij
naakt als de stengel van een roos
met zijn armen
toen strekte hij zich met een glimlach naar hem uit.
wachten op je streling
nog één dag
en in zijn droevige ogen
een stilte zo diep als de zee
ze hielden voor het eerst van elkaar.
en dan
ze omhelsden en huilden zonder te praten.
ze zwoeren voor altijd.
een liefde die nooit
niemand zal het begrijpen.
Zij bedekten hen in de nacht.
met zijn mantel van diepe duisternis
Zijn handen glijden
door klei
het modelleren en het voelen van zijn vocht
elke vouw van zijn lichaam
het moet de manier zijn waarop hij het zich wilde voorstellen.
zijn lichte glimlach
je blik
van diepe eenzaamheid