Jonathan Thompson — The Painter's Lament songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Painter's Lament" van Jonathan Thompson.
Songteksten
I was from the South and she was from the North
We met in a laundrette spinning round and round
Trying to be grown up’s and laughing at this game
A premonition you’d would call it, well things would not be the same
To the sound of Marvin Gaye, I remember dancing in May
She was wearing an emerald dress, hand sewn that caressed her breast.
Moving to the beat, so light on her feet
Little did I know, this jewel I would not keep
‘Cause I was destined to me great a painter with a cause
To tell the nation how it is a poet from these shores
A stubborn will a selfish choice is what I thought was needed
To sacrifice the one you love for something you believe in From the month of July in a stony seaside town
At night we worked in the Marine Café, then made love during the day
To the sound of the ebbing tide and soaring cries of gulls
Our life felt so complete and talked of wedding bells
The following year in April a child shared our arms
The bonniest boy you’d ever seen sleeping so serene
But at this point our troubles came quarrels and tempers flew
She wanted more from me, like a fool I never knew
The last I heard she married a grey haired city gent
With a detached home in Worlplesdon and I was paying rent
From Euston road to Glasgow City, I’m not want to lament
But son I’m telling you now, learn to use your diligence
My brushes have dried up, all colours have faded away
But a memory still exists of dancing to Marvin Gaye
Moving to the beat, so light on her feet
If only I had realised the jewel I would not keep
Songtekstvertaling
Ik kwam uit het zuiden en zij uit het noorden.
We ontmoetten elkaar in een wasserette rond en rond
Ik probeer volwassen te worden en om dit spel te lachen.
Een voorgevoel dat je het zou noemen.
Op het geluid van Marvin Gaye, ik herinner me dansen in Mei
Ze droeg een smaragd jurk, met de hand genaaid die haar borst streelde.
Bewegen naar de beat, zo licht op haar voeten
Wist ik veel dat ik dit juweel niet zou houden.
Want ik was voorbestemd voor mij een grote schilder met een doel
Om de natie te vertellen hoe het is een dichter van deze kusten
Een koppige wil een egoïstische keuze is wat ik dacht dat nodig was
Om degene die je liefhebt op te offeren voor iets waar je in gelooft in de maand Juli in een stenen kuststad
'S nachts werkten we in het Marine Café, en vrijden we overdag.
Op het geluid van het ebbende getij en de schreeuwende meeuwen
Ons leven voelde zo compleet en sprak over huwelijksklokken.
Het volgende jaar in April deelde een kind onze armen
De knapste jongen die je ooit zo sereen zag slapen.
Maar op dit punt kwamen onze problemen ... ruzies en gemoedsrust.
Ze wilde meer van me, als een dwaas die ik nooit kende.
Het laatste wat ik hoorde is dat ze getrouwd is met een grijsharige stadsjongen.
Met een vrijstaand huis in Worlplesdon en ik betaalde huur
Van Euston road naar Glasgow City, Ik wil niet klagen.
Maar jongen, Ik zeg het je nu, leer je toewijding te gebruiken.
Mijn borstels zijn opgedroogd, Alle kleuren zijn vervaagd
Maar er bestaat nog steeds een herinnering van dansen op Marvin Gaye.
Bewegen naar de beat, zo licht op haar voeten
Had ik maar geweten dat ik het juweel niet zou houden.