Jolie Holland — Faded Coat Of Blue songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Faded Coat Of Blue" van Jolie Holland.
Songteksten
My brave lad sleeps in his faded coat of blue
In a lonely silent grave lies the heart that beat so true
He sank faint and hungry among the famish’d brave
And they laid him sad and lonely within his nameless grave
He cried, «Give me water and just a little crumb
And my mother she will bless you in all the years to come
Oh! tell my sweet sister, so gentle, good and true
That I’ll meet her up in heaven, in my faded coat of blue.»
No more the bugle calls the weary one
Rest, noble spirit in thy grave unknown
I’ll find you and know you among the good and true
When a robe of white is giving for the faded coat of blue
Long, long years have vanished, and though he comes no more
Yet my heart will startling beat with each footfall at my door
I gaze over the hill where he waved a last adieu
But no gallant lad I see, in his faded coat of blue
No more the bugle calls the weary one
Rest, noble spirit in thy grave unknown
I’ll find you and know you among the good and true
When a robe of white is giving for the faded coat of blue
Songtekstvertaling
Mijn dappere jongen slaapt in zijn vacht van blauw
In een eenzaam, stil graf ligt het hart dat zo klopt
Hij zonk flauw en hongerig onder de hongerige dappere
En ze legden hem verdrietig en eenzaam in zijn naamloze graf
Hij riep: "geef me water en een klein kruimeltje
En mijn moeder zal je zegenen in de komende jaren.
Oh! vertel mijn lieve zus, zo zacht, goed en waar
Dat ik haar in de hemel zal ontmoeten, in mijn vervaagde blauwe jas.»
De trompet roept de vermoeide niet meer.
Rust, edele geest in uw graf onbekend
Ik zal je vinden en ken je onder de goede en ware
Wanneer een mantel van wit is geven voor de vervaagde jas van blauw
Lange, lange jaren zijn verdwenen, en hoewel hij niet meer komt
Toch zal mijn hart schokkend kloppen met elke voetval aan mijn deur
Ik staar over de heuvel waar hij een laatste adieu zwaaide.
Maar geen dappere jongen zie ik, in zijn vervaagde blauwe jas.
De trompet roept de vermoeide niet meer.
Rust, edele geest in uw graf onbekend
Ik zal je vinden en ken je onder de goede en ware
Wanneer een mantel van wit is geven voor de vervaagde jas van blauw