John Denver — The Ballad Of St. Anne's Reel songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Ballad Of St. Anne's Reel" van John Denver.
Songteksten
He was stranded in some tiny town on fair Prince Edward Isle,
awaiting for a ship to come and find him
A one-horse place, a friendly face, some coffee and a tiny trace
of fiddling in the distance far behind him.
A dime across the counter, then, a shy hello, a brand new friend.
A walk along the street in the wintry weather.
A yellow light, an open door, a welcome friend, there’s room for more,
And then they’re standing there inside together.
He said I’ve heard that tune before somewhere, but I can’t remember when.
Was it on some other friendly shore or did I hear it on the wind?
Was it written on the sky above? I think I heard it from someone I love,
but I never heard it sound so sweet since then
Now his feet begin to tap, a little boy says I’ll take your hat.
He’s caught up in the magic of her smile.
And leap, the heart inside him went, and off across the floor he sent
his clumsy body graceful as a child.
He said there’s magic in the fiddler’s arm, there’s magic in this town.
There’s magic in the dancers' feet and the way they put them down.
People smiling everywhere, boots and ribbons, locks of hair,
and laughter and old blue suits and Easter gowns.
Now the sailor’s gone, the room is bare, the old piano’s sitting there,
someone’s hat’s left hanging on the rack.
And empty chairs, the wooden floor that feels the touch of shoes no more,
awaiting for the dancers to come back.
And the fiddle’s in the closet of some daughter of the town.
The strings are broke and the bow is gone and the cover’s buttoned down.
But sometimes on December nights, when the air is cold and the wind is right,
There’s a melody that passes through this town.
Songtekstvertaling
Hij was gestrand in een klein stadje op Fair Prince Edward Isle.,
wachtend op een schip om hem te vinden.
Een een-paard plaats, een vriendelijk gezicht, wat koffie en een klein spoor
om te rommelen in de verte achter hem.
Een dubbeltje over de toonbank, dan, een verlegen hallo, een gloednieuwe vriend.
Een wandeling langs de straat in het winterse weer.
Een geel licht, een open deur, een welkomstvriend, er is ruimte voor meer,
En dan staan ze daar binnen samen.
Hij zei dat ik dat liedje eerder gehoord heb, maar ik kan me niet herinneren wanneer.
Was het op een andere vriendelijke kust of hoorde ik het op de wind?
Stond het op de hemel? Ik denk dat ik het hoorde van iemand van wie ik hou.,
maar ik heb het sindsdien nog nooit zo lief horen klinken.
Zijn voeten beginnen te tikken, een kleine jongen zegt dat ik je hoed neem.
Hij zit vast in de magie van haar glimlach.
En sprong, het hart in hem ging, en ging over de vloer die hij stuurde
zijn onhandige lichaam sierlijk als kind.
Hij zei dat er magie in de fiddler ' s arm zit, er is magie in deze stad.
Er zit magie in de voeten van de dansers en de manier waarop ze ze neerzetten.
Mensen lachen overal, laarzen en linten, haarloten,
en lachen en oude blauwe pakken en paasjurken.
Nu is de ZEEMAN weg, de kamer is kaal, de oude piano zit daar,
iemands hoed hangt nog aan het rek.
En lege stoelen, de houten vloer die de aanraking van schoenen niet meer voelt,
wachtend op de dansers om terug te komen.
En de viool ligt in de kast van een dochter van de stad.
De snaren zijn gebroken en de boeg is weg en de cover is dichtgeknoopt.
Maar soms op December nachten, als de lucht koud is en de wind is goed,
Er is een melodie die door deze stad gaat.