Joe Diffie — Ships Thats Don't Come In songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ships Thats Don't Come In" van Joe Diffie.
Songteksten
I could tell he’d had a tough life
By the way he sat and stared
And me, I’d come to push and shove
So I pulled up a chair.
We talked of roads untraveled
We talked of love untrue
Of strings that come unraveled
We were kings and kindred fools
And just when I’d hit bottom
That old man raised his glass
And said at least we had our chances
There’s those who never have.
So here’s to all the soldiers
Who have ever died in vain
The insane locked up in themselves
The homeless down on Main
To those who stand on empty shores
And spit against the wind
And those who wait forever
For ships that don’t come in.
He said it’s only life’s illusions
That bring us to this bar
To pick up these old crutches
And compare each other’s scars
'Cuz the things we’re calling heartache
Hell, they’re hardly worth our time
We bitch about a dollar
When there’s those without a dime.
And as he ordered one last round
He said I guess we can’t complain
God made life a gamble
And we’re still in the game.
So here’s to all the soldiers
Who have ever died in vain
The insane locked up in themselves
The homeless down on Main
To those who stand on empty shores
And spit against the wind
And those who wait forever
For ships that don’t come in.
Songtekstvertaling
Ik kon zien dat hij een zwaar leven had gehad.
En hij zat en staarde.
En ik, Ik kwam om te duwen en duwen
Dus ik pakte een stoel.
We hadden het over onbeschadigde wegen.
We hadden het over onware liefde.
Van snaren die ontrafeld komen
We waren koningen en verwante dwazen
En net toen ik de bodem raakte
Die oude man hief zijn glas
En zei dat we tenminste onze kansen hadden.
Er zijn er die dat nooit hebben gedaan.
Op alle soldaten.
Die voor niets gestorven zijn.
De krankzinnigen opgesloten in zichzelf
De daklozen op Main
Op hen die op lege kusten staan
En spuug tegen de wind
En degenen die eeuwig wachten.
Voor schepen die niet binnenkomen.
Hij zei dat het slechts levensvoorstellingen waren.
Dat brengt ons naar deze bar.
Om deze oude krukken op te halen
En elkaars littekens vergelijken.
Want de dingen die we hartzeer noemen
Ze zijn onze tijd nauwelijks waard.
We klagen over een dollar.
Als er die zijn zonder een dubbeltje.
En toen hij nog een laatste ronde bestelde
Hij zei dat we niet mogen klagen.
God maakte het leven een gok.
En we zijn nog steeds in het spel.
Op alle soldaten.
Die voor niets gestorven zijn.
De krankzinnigen opgesloten in zichzelf
De daklozen op Main
Op hen die op lege kusten staan
En spuug tegen de wind
En degenen die eeuwig wachten.
Voor schepen die niet binnenkomen.