Joaquin Sabina — Calle Melancolía (En Directo) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Calle Melancolía (En Directo)" van Joaquin Sabina.
Songteksten
Como quien viaja a lomos de una yegua sombría
Por la ciudad camino, no preguntes adónde,
busco acaso un encuentro que me ilumine el día
y no hallo más que puertas que niegan lo que esconden.
Las chimeneas vierten su vómito de humo
a un cielo cada vez más lejano y más alto,
por las paredes ocres se desparrama el zumo
de una fruta de sangre crecida en el asfalto.
Ya el campo estará verde, debe ser primavera,
cruza por mi mirada un tren interminable,
el barrio donde habito no es ninguna pradera
desolado paisaje de antenas y de cables.
Vivo en el número 7, calle Melancolía,
quiero mudarme hace años al barrio de la alegría
pero siempre que lo intento ha salido ya el tranvía,
en la escalera me siento a silbar mi melodía.
Como quien viaja a bordo de un barco enloquecido
que viene de la noche y va a ninguna parte,
así mis pies descienden la cuesta del olvido
fatigados de tanto andar sin encontrarte.
Luego de vuelta a casa, enciendo un cigarrillo,
ordeno mis papeles, resuelvo un crucigrama,
me enfado con las sombras que pueblan los pasillos
y me abrazo a la ausencia que dejas en mi cama.
Trepo por tu recuerdo como una enredadera
que no encuentra ventana donde agarrarse. Soy
esa absurda epidemia que sufren las aceras,
si quieres encontrarme ya sabes dónde estoy…
Vivo en el número 7, calle Melancolía,
quiero mudarme hace años al barrio de la alegría
pero siempre que lo intento ha salido ya el tranvía,
en la escalera me siento a silbar mi melodía.
Songtekstvertaling
Als een man op een donkere merrie
Op weg naar de stad, vraag niet waar,
Ik ben op zoek naar een ontmoeting die mijn dag zal verlichten
en ik vind niets dan deuren die ontkennen wat zij verbergen.
De schoorstenen gieten hun braaksel van rook uit
naar een steeds verder en hoger hemel,
het sap verspreidt zich door de muren van de oker.
van een bloedfruit op het asfalt.
Het veld zal al groen zijn, het moet lente zijn.,
kruis door mijn blik een eindeloze trein,
de buurt waar ik woon is geen Prairie
verlaten landschap van antennes en kabels.
Ik woon op nummer 7, melancholy Street.,
Ik wil jaren geleden verhuizen naar de buurt van joy.
maar elke keer als ik het probeer, is de tram al vertrokken.,
op de trap zit ik om mijn melodie te fluiten.
Zoals iemand die aan boord van een gek schip reist.
dat komt uit de nacht en gaat nergens heen,
dus mijn voeten gaan naar beneden de heuvel van vergetelheid
ik ben het zat om rond te lopen zonder je te vinden.
Dan steek ik thuis een sigaret aan.,
Ik bestel mijn papieren, ik los een kruiswoordpuzzel op.,
Ik ben boos op de schaduwen die de gangen bevolken.
en ik omarm de afwezigheid die je in mijn bed achterlaat.
Ik klim voor je geheugen als een engerd.
hij kan geen raam vinden om aan vast te houden. Dat ben ik.
die absurde epidemie waar de trottoirs onder lijden,
als je me wilt vinden, Weet je waar ik ben.…
Ik woon op nummer 7, melancholy Street.,
Ik wil jaren geleden verhuizen naar de buurt van joy.
maar elke keer als ik het probeer, is de tram al vertrokken.,
op de trap zit ik om mijn melodie te fluiten.