Joan Of Arc — I Trust A Litter Of Kittens Still Keeps The Colosseum songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "I Trust A Litter Of Kittens Still Keeps The Colosseum" van Joan Of Arc.
Songteksten
I saw the two chevy minuet in the alley.
I heard Maggie call 'Hello' to a toilet flushing
And Angie say she guesses I’m not home.
Sammy laughed 'Maybe Grandpa’s napping in his chair --
Eyes half open and head thrown back
His teeth slip to tempt his chin.'
I was a shivering bombadier when I married Maggie.
Angie was eight months old when I first said Hello.
She was thirteen when I lost her
when She’d grown too big to dance on her daddy’s toes.
And I was but what 23 in Memphis,
22 through Dresden and Essen.
My think weak tin canteen’s bent seam’s slow dribble wet
My hip with each step.
I learned my airport and train station lessons in The heavy heave and whistle of my breath.
And now here I am in my own uptown closet
Alone with my cauliflower nose.
But on an overnight train home
Over open dirt years ago
I lost what I’d known all along
And from then on it would be only to myself
I’d belong.
And is this my last stand?
A call to arms to lower back and finally stop asking
Each other what’s wrong
All the time.
Songtekstvertaling
Ik zag de twee chevy minuet in de steeg.
Ik hoorde Maggie 'hallo' zeggen tegen een toilet doorspoelen.
En Angie zegt dat ze denkt dat ik niet thuis ben.
Sammy lachte. misschien slaapt opa in z ' n stoel. --
Ogen half open en hoofd achterover
Zijn tanden glijden uit om zijn kin te verleiden.'
Ik was een bibberende bomcommandant toen ik met Maggie trouwde.
Angie was acht maanden oud toen ik voor het eerst hallo zei.
Ze was dertien toen ik haar verloor.
toen ze te groot was geworden om op haar vaders tenen te dansen.
En ik was maar 23 in Memphis.,
22 door Dresden en Essen.
Ik denk dat zwakke tin canteen ' s gebogen naad langzaam nat dribbelt
Mijn heup bij elke stap.
Ik leerde mijn lessen op het vliegveld en het treinstation in de zware klap en fluit van mijn adem.
En nu zit ik in m ' n eigen kast.
Alleen met mijn bloemkool neus.
Maar op een nachttrein naar huis
Over open Vuil jaren geleden
Ik verloor wat ik al die tijd al wist.
En vanaf dat moment zou het alleen voor mezelf zijn.
Ik zou erbij horen.
En is dit mijn laatste stand?
Een oproep aan de armen om de rug te buigen en eindelijk te stoppen met vragen
Elkaar wat er mis is
De hele tijd.