Joan Manuel Serrat — Por las Paredes (Mil Años Hace...) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Por las Paredes (Mil Años Hace...)" van Joan Manuel Serrat.
Songteksten
Mil años hace que el sol pasa
reconociendo en cada casa
el hijo que acaba de nacer,
que el monte dibuja perfiles
suaves, de pecho de mujer,
que las flores nacen discretas
y las bestias y la luz también.
Mil años para nuestro bien.
En cada valle una gente
y cada cala esconde
vientos diferentes.
Mil años, que el hombre y la guerra
dieron lengua y nombre a la tierra
y al pueblo que rindió a sus pies,
la plata del olivo griego,
la llama persa del ciprés.
Y el musulmán lo perdió todo,
la casa, el sueño y la heredad
en nombre de la cristiandad.
Íberos y romanos,
fenicios y godos,
moros y cristianos.
En paz descansen esplendores
de amor cortés y trovadores.
Dueños del camino del mar,
no había pez que se atreviese
a transitarlo sin llevar
las cuatro barras en el lomo.
Descansa en paz, ancestral grey
vendida por tu propio rey.
De mártires y traidores
enlutaron tus campos
los inquisidores.
Mil años hace que el sol pasa
pariendo esa curiosa raza
que con su llanto hace un panal.
Y de su sangre y su derrota,
día de fiesta nacional.
Que con la fe del peregrino
jamás dejó de caminar,
de trabajar y de pensar.
Empecinado,
busca lo sublime
en lo cotidiano.
Mil años hace y unas horas
que con manos trabajadoras
se amasa un pueblo de aluvión.
Con sangre murciana y de Almería
se edificó una exposición.
Ferroviarios, labradores,
dulces criadas de Aragón,
caricias de este corazón.
Y lágrimas oscuras
de los andaluces.
Y la dictadura…
Patria pequeña y fronteriza,
mil leches hay en tus cenizas,
pero un soplo de libertad
revuelve el monte, el campesino,
el marinero y la ciudad.
Que la ignorancia no te niegue,
que no trafique el mercader
con lo que un pueblo quiere ser.
Lo están gritando
siempre que pueden,
lo andan pintando
por las paredes…
Songtekstvertaling
Duizend jaar geleden ging de zon voorbij.
herkennen in elk huis
het kind dat net is geboren,
dat de Mount profielen toont
soft, woman ' s chest,
dat bloemen onopvallend geboren worden
en de beesten en het licht ook.
Duizend jaar voor ons eigen bestwil.
In elke vallei een volk
en elke baai verbergt zich.
verschillende winden.
Duizend jaar, die man en oorlog.
ze gaven tong en naam aan de aarde
en het volk dat zich aan zijn voeten overgeeft,
het zilver van de Griekse olijfboom,
de Perzische vlam van de cipres.
En de Moslim verloor alles.,
het huis, de droom en de erfenis
in de naam van het christendom.
Iberiërs en Romeinen,
Feniciërs en goths,
Moren en Christenen.
In vrede rusten pracht en praal
van hoffelijke liefde en troubadours.
Eigenaren van de zeeweg,
er was geen vis die durfde
om het te passeren zonder te dragen
alle vier de staven op de achterkant.
Rust in vrede, voorouderlijk grijs
verkocht door je eigen koning.
Van martelaren en verraders
ze rouwden om uw velden.
inquisiteur.
Duizend jaar geleden ging de zon voorbij.
bevallen van dat merkwaardige ras
dat met zijn gehuil een honingraat wordt.
En zijn bloed en zijn nederlaag,
feestdag.
Dat met het geloof van de pelgrim
hij is nooit gestopt met lopen.,
om te werken en na te denken.
Knijpen,
zoek het verhevene
in het alledaagse.
Duizend jaar en een paar uur geleden
dat met hardwerkende handen
een overstromingsstad stort in.
Met Murcian en Almeria bloed
er werd een tentoonstelling gebouwd.
Spoorwegarbeiders, Labradors,
lieve dienstmeisjes van Aragon,
streelt dit hart.
En donkere tranen
van de Andalusiërs.
En de dictatuur…
Small and border Homeland,
duizend milks in je As,
maar een adem van vrijheid
roer de berg, de Boer,
de zeeman en de stad.
Moge onwetendheid je niet ontkennen.,
handel niet met de handelaar
met wat een stad wil zijn.
Ze schreeuwen tegen hem.
wanneer ze kunnen,
ze schilderen het.
bij de muren…