Joan Manuel Serrat — Penélope songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Penélope" van Joan Manuel Serrat.
Songteksten
Penélope,
Con su bolso de piel marrón,
Sus zapatos de tacón
Y su vestido de domingo.
Penélope,
Se sienta en un banco en el andén
Y espera a que llegue el primer tren
Meneando el abanico.
Dicen en el pueblo
Que un caminante paró
Su reloj una tarde de primavera.
Adiós, amor mío,
No me llores, volveré
Antes que de los sauces
Caigan las hojas
Piensa en mí, volverépor ti Pobre infeliz,
Se parótu reloj infantil
Una tarde plomiza de abril
Cuando se fue tu amante.
Se marchitó
En tu huerto hasta la última flor,
No hay un sauce en la Calle Mayor
Para Penélope.
Penélope,
Tristes a fuerza de esperar
Sus ojos parecen brillar
Si un tren silba a lo lejos.
Penélope,
Uno tras otro los ve pasar
Mira sus caras, los oye hablar,
Para ella son muñecos.
Dicen en el pueblo
Que el caminante volvió.
La encontró
En su banco de pino verde.
La llamó,
«Penélope, mi amante fiel, mi paz
Deja ya de tejer sueños en tu mente.
Mírame, soy tu amor,
Regresé.»
Le sonrió
Con los ojos llenitos de ayer
No era asísu cara ni su piel,
«Túno eres quien yo espero.»
Y se quedó
Con su bolso de piel marrón,
Y sus zapatitos de tacón
Sentada en la estación.
Songtekstvertaling
Penelope,
Met zijn bruine leren tas.,
Je hakken
En haar zondagse jurk.
Penelope,
Zit op een bankje op het perron
En wachten tot de eerste trein aankomt
De ventilator schudden.
Ze zeggen in het dorp
Dat een wandelaar stopte
Je horloge op een lentemiddag.
Vaarwel, Mijn Liefste.,
Niet huilen, Ik kom terug.
Voor de wilgen
Laat de bladeren vallen
Denk aan mij, kom terug voor je arme stakker.,
Het parotu kinderhorloge
Een plumb april middag
Toen je geliefde vertrok.
Het verwelkte
In uw tuin tot de laatste bloem,
Er is geen Willow op de hoofdstraat.
Op Penelope.
Penelope,
Treurig om te wachten
Zijn ogen schijnen te schijnen
Als een trein in de verte fluit.
Penelope,
De een na de ander ziet ze voorbij gaan.
Kijk naar hun gezichten, hoor ze praten,
Voor haar zijn het Poppen.
Ze zeggen in het dorp
Dat de Walker terugkwam.
Hij heeft haar gevonden.
Op zijn groene dennenbank.
Hij belde haar.,
"Penelope, mijn trouwe minnaar, mijn vrede
Stop met dromen in je hoofd te weven.
Kijk naar me, Ik ben je liefde,
Terug.»
Hij lachte naar haar.
Met de ogen vol van gisteren
Het was niet zijn gezicht of huid.,
Je bent niet wie ik verwacht.»
En hij bleef
Met zijn bruine leren tas.,
En hun hielen.
Op het bureau zitten.