Joan Manuel Serrat — La Bella Y El Metro songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Bella Y El Metro" van Joan Manuel Serrat.
Songteksten
Entre el infierno y el cielo,
galopando entre tinieblas
de la periferia al centro
del centro a la periferia,
el metro.
Con ojos de sueño viene
cruzando la madrugada;
regresará a medianoche
con el alma fatigada,
el metro.
Cargando arriba y abajo
íntimos desconocidos,
amaneceres y ocasos
con dirección al olvido.
Por sus arterias discurre
presurosa humanidad,
el alimento que engorda
la ciudad.
De reojo se miran,
de lejos se tocan,
se huelen, se evitan,
se ignoran, se rozan;
y en el traqueteo
del vagón hipnótico
cada quien se inventa
la suerte del prójimo.
El escritor ve lectores,
el diputado, carnaza;
el mosén ve pecadores,
y yo veo a esa muchacha
del metro.
Los carteristas ven primos,
los banqueros ven morosos,
el casero ve inquilinos
y la pasma, sospechosos
en el metro.
El general ve soldados;
juanetes, el pedicuro;
la comadrona, pasado;
el enterrador, futuro.
La bella ve que la miran,
y el feo ve que no está
solo en este mundo que
viene y va.
La bella se deja
mirar mientras mira
la nada que pasa
por la ventanilla.
Distante horizonte
de cristal de roca,
ajena y silente
flor de mi derrota.
El revisor ve billetes;
el sacamuelas ve dientes,
el carnicero, filetes;
y la ramera, clientes
en el metro.
Los avaros ven mendigos,
los mendigos ven avaros;
los caballeros, señoras;
las señoras, tipos raros
en el metro.
El autor ve personajes,
el zapatero ve pies;
el sombrerero, cabezas;
el peluquero, tupés.
Los médicos ven enfermos,
los camareros, cafés;
yo sólo la veo a ella:
la bella,
la bella,
la bella que no me ve.
Songtekstvertaling
Tussen de hel en de hemel,
galopperen door de duisternis
van de periferie naar het centrum
van het centrum naar de periferie,
metro.
Met slaperige ogen komt
crossing the dawn;
hij is om middernacht terug.
met de vermoeide ziel,
metro.
Laden op en neer
Intieme Vreemden,
zonsopgang en zonsondergang
met een richting naar vergetelheid.
Zijn aderen lopen.
haastige menselijkheid,
het mestvoedsel
stad.
Ze staren naar elkaar.,
van verre raken ze elkaar aan.,
ze ruiken, ze vermijden,
ze negeren elkaar, ze wrijven elkaar.;
en in de ratel
uit de hypnotische wagen
iedereen verzint zichzelf.
het lot van de buurman.
De schrijver ziet lezers,
de plaatsvervanger, carnaza;
Mosen ziet zondaars.,
en ik zie dat meisje
metrostation.
Zakkenrollers zien neven en nichten.,
bankiers zien misdadigers.,
de huisbaas ziet huurders.
en het wonder, verdachten
in de metro.
De generaal ziet soldaten.;
eeltknobbels, de pedicure;
de vroedvrouw, verleden;
The Undertaker, future.
De schoonheid ziet dat ze naar haar kijken.,
en de lelijke ziet dat het niet
alleen in deze wereld die
het komt en gaat.
De bella blaadjes
kijk terwijl je kijkt.
het niets dat gebeurt
door het raam.
Verre horizon
van kristal,
buitenaards en stil.
bloem van mijn nederlaag.
De beoordelaar ziet rekeningen;
de knijper ziet tanden.,
de slager, steaks;
en de hoer, klanten
in de metro.
Misers zien bedelaars.,
bedelaars zien gierigheid.;
heren, dames. ;
dames, rare jongens.
in de metro.
De auteur ziet tekens,
de schoenmaker ziet voeten.;
de Hoedenmaker, hoofden;
de kapper, tupés.
Artsen zien ziek,
obers, cafés;
Ik zie alleen haar.:
Belle,
Belle,
de schoonheid die me niet ziet.