Joan Manuel Serrat — La Aristocracia del Barrio songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Aristocracia del Barrio" van Joan Manuel Serrat.
Songteksten
Entre el bar y la bolera, rondan por la acera, salpicando betún y brillantina
En el índice una alhaja, el pelo a navaja, controlando al barrio desde una
esquina.
Óyeles silbar… parecen estar esperándote vecino, para jugar un mano a mano a los chinos. Son la aristocracia del barrio. Lo mejor de cada casa,
tomando el sol en la plaza.
Tienen a su madre anciana, virgen a la hermana y en las Ramblas a una que es del asunto. Un padre que murió un día y la filosofía del tapete,
el compañero y el punto.
Mírenlo jugar… sin pestañear… Nació chulo y sin remedio. Pide con seis y se planta en dos y medio.
Son la aristocracia del barrio. Tahúres, supersticiosos, charlatanes y orgullosos.
Trafican en transistores, en encendedores, en cosméticos y en bisutería
hasta que el cante de un socio les cierre el negocio como poco por seis meses y un día. Igual que se van reaparecerán, hechos un figurín pero, con el color y el perfume del talego.
Son la aristocracia del barrio. Tránsfugas independientes mejorando a los
presentes.
Si les sigue usted los pasos verá más de un caso que en la puerta de un Juzgado
de Guardia, que por la hembra y el retaco deja hasta el tabaco y hurga en las
demandas de La Vanguardia.
Envejecerán horneando pan. Cada quien muere a su modo. Y qué se va a hacer ha de haber gente pa' todo.
Y la aristocracia del barrio, sentimentales y buenos, en el bar…
le echan de menos.
Songtekstvertaling
Tussen de bar en de bowlingbaan, zwerven ze over de stoep, spetteren bitumen en glitter
In de index Een juweel, het haar een scheermes, het controleren van de buurt van een
hoek.
Hoor ze fluiten ... ze lijken op je te wachten, buurman, om hand in hand met de Chinezen te spelen. Ze zijn de aristocratie van de buurt. The best of every home,
zonnebaden op het plein.
Ze hebben hun oude moeder, maagdelijke zus en in Las Ramblas een die het onderwerp is. Een vader die op een dag stierf en de filosofie van het tapijt,
de partner en het punt.
Kijk hoe hij speelt ... zonder te knipperen ... hij werd geboren als pooier en hopeloos. Hij vraagt om zes en hij plant in tweeënhalf.
Ze zijn de aristocratie van de buurt. Tahuriërs, bijgelovig, charlatans en trots.
Zij handelen in transistors, aanstekers, cosmetica en sieraden
tot het zingen van een partner de zaak voor minstens zes maanden en een dag sluit. Net zoals ze zullen verschijnen, maakte een beeldje maar, met de kleur en parfum van de talego.
Ze zijn de aristocratie van de buurt. Onafhankelijke overdrachten
aanwezig.
Als je in hun voetsporen treedt zie je meer dan één zaak voor de deur van een rechtbank.
op de waak, dat door het vrouwtje en het altaarstuk laat de tabak en haast in de
eisen van de voorhoede.
Ze zullen oud bakbrood worden. Iedereen sterft op zijn eigen manier. En wat er gaat gebeuren, moeten er mensen zijn voor alles.
En de aristocratie van de buurt, sentimenteel en goed, aan de bar…
ze missen hem.