Joan Manuel Serrat — Elegia songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Elegia" van Joan Manuel Serrat.
Songteksten
(En Orihuela, su pueblo y el mo,
se ha muerto como el rayo Ramn Sij,
a quien tanto quera)
Yo quiero ser llorando el hortelano
de la tierra que ocupas y estercolas,
compaero del alma, tan temprano.
Alimentando lluvias, caracolas
y rganos mi dolor sin instrumentos,
a las desalentadas amapolas,
dar tu corazn por alimento.
Tanto dolor se agrupa en mi costado,
que por doler me duele hasta el aliento.
Un manotazo duro, un golpe helado,
un hachazo invisible y homicida,
un empujn brutal te ha derribado.
No hay extensin ms grande que mi herida,
lloro mi desventura y sus conjuntos
y siento ms tu muerte que mi vida.
Ando sobre rastrojos de difuntos,
y sin calor de nadie y sin consuelo
voy de mi corazn a mis asuntos.
Temprano levant la muerte el vuelo,
temprano madrug la madrugada,
temprano est rodando por el suelo.
No perdono a la muerte enamorada,
no perdono a la vida desatenta,
no perdono a la tierra ni a la nada.
En mis manos levanto una tormenta
de piedras, rayos y hachas estridentes,
sedienta de catstrofes y hambrienta.
Quiero escarbar la tierra con los dientes,
quiero apartar la tierra parte a parte
a dentelladas secas y calientes.
Quiero mirar la tierra hasta encontrarte
y besarte la noble calavera
y desamordazarte y regresarte.
Y volvers a mi huerto y a mi higuera:
por los altos andamios de las flores
pajarear tu alma colmenera.
De angelicales ceras y labores.
Volvers al arrullo de las rejas
de los enamorados labradores.
Alegrars la sombra de mis cejas,
y tu sangre se ir a cada lado
disputando tu novia y las abejas.
Tu corazn, ya terciopelo ajado,
llama a un campo de almendras espumosas
mi avariciosa voz de enamorado.
A las aladas almas de las rosas
del almendro de nata te requiero
que tenemos que hablar de muchas cosas
compaero del alma, compaero.
Songtekstvertaling
(In Orihuela, zijn mensen en de mo,
hij stierf als bliksem Ramn Sij,
van wie ik zoveel hou)
Ik wil de munt huilen.
van het land dat jullie bezetten en mest,
zielsverwant, zo vroeg.
Voederregens, slakken
en geef ons mijn pijn zonder instrumenten,
aan de ontmoedigde klaprozen,
geef je hart voor eten.
Zoveel pijn zit in mijn zij.,
dat het mijn adem doet.
Een harde aanraking, een ijzige klap,
een onzichtbare, moorddadige hack.,
een harde duw bracht je naar beneden.
Er is geen verlengstuk groter dan mijn wond.,
Ik rouw om mijn ongeluk en hun ensembles.
en ik voel meer jouw dood dan mijn leven.
Ik loop op dode vodden,
en geen warmte van iemand en geen comfort
Ik ga van mijn hart naar mijn zaken.
Vroege levant dood de vlucht,
vroeg madrug bij dageraad,
hij rolt vroeg op de vloer.
Ik vergeef de dood niet in liefde,
Ik vergeef geen onachtzaam leven.,
Ik vergeef de aarde niet of niets.
In mijn handen hef ik een storm
van steen, van Roggen of Van strijdige Assen,
catstrophs dorstig en hongerig.
Ik wil de aarde graven met mijn tanden,
Ik wil de aarde deel voor deel scheiden.
te drogen, warme inkepingen.
Ik wil naar de aarde kijken tot ik je vind.
en kus je nobele schedel.
en breek je af en kom terug.
En Keer terug naar mijn tuin en vijgenboom:
bij de hoge steiger van de bloemen
vogel je bijenkorf ziel.
Van engelachtige wassen en arbeid.
Terug naar het koken van de bars
van de verliefde boeren.
De schaduw van mijn wenkbrauwen opvrolijken,
en je bloed zal naar elke kant gaan
vechten met je vriendin en de bijen.
Je hart, al fluweel gewaxt,
roep een veld met mousserende amandelen
mijn hebberige liefdesstem.
Op de gevleugelde zielen van rozen
van de amandelcrème heb ik je nodig.
dat we over veel dingen moeten praten.
zielsverwant.