Jeff Wayne — The Artilleryman and the Fighting Machine (Max Mondo) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Artilleryman and the Fighting Machine (Max Mondo)" van Jeff Wayne.
Songteksten
The hammering from the pit and the pounding of guns grew louder.
My fear rose at the sound of someone creeping into the house. Then I saw it
was a young artilleryman, weary, streaked with blood and dirt…
Anyone here?
Come in. Here, drink this
Thank you!
What’s happened?
They wiped us out. Hundreds dead, maybe thousands
The Heat Ray?
The Martians! They were inside the hoods of machines they’d made.
Massive metal things on legs! Giant machines that walked. They attacked us!
They wiped us out!
Machines?
Fighting machines! Picking up men and bashing 'em against trees.
Just hunks of metal, but they knew exactly what they were doing
Mmm. There was another cylinder came last night
Yes. It looked bound for London
London! Carrie! I hadn’t dreamed there could be danger to Carrie and her father,
so many miles away. I must go to London at once!
And me. Got to report to headquarters, if there’s anything left of it
Instrumental (1:37 — 2:27)
At Byfleet we came upon an inn, but it was deserted
Is everybody dead?
Not everybody. Look! Six cannons with gunners standing by
Bows and arrows against the lightning. They haven’t seen the heat ray yet!
Instrumental (2:45 — 3:14)
We hurried along the road to Weybridge. Suddenly, there was a heavy explosion.
The ground heaved, windows shattered and gusts of smoke erupted in the air
Look! There they are! What did I tell you?
Quickly, one after the other, four of the fighting machines appeared.
Monstrous tripods, higher than the tallest steeple, striding over pine trees
and smashing them. Walking engines of glistening metal. Each carried a huge
funnel and I realized with horror that I’d seen this awful thing before…
A fifth machine appeared on the far bank. It raised itself to full height,
flourished the funnel high in the air — and the ghostly, terrible Heat Ray
struck the town. As it struck, all five fighting machines exulted,
emitting deafening howls which roared like thunder
Ulla! Ulla!
Instrumental (5:27 — 7:54)
The six guns we had seen now fired simultaneously, decapitating a fighting
machine. The Martian inside the hood was slain, splashed to the four winds,
and the body, nothing now but an intricate device of metal, went whirling to
destruction. As the other monsters advanced, people ran away blindly,
the artilleryman among them, but I jumped into the water and hid until forced
up to breathe. Now the guns spoke again, but this time the heat ray sent them
to oblivion
Instrumental & Martians (8:28 — 9:08)
Ulla!
With a white flash, the Heat Ray swept across the river. Scalded,
half-blinded and agonized, I staggered through leaping, hissing water towards
the shore, I fell helplessly, in full view of the Martians, expecting nothing
but death. The foot of a Martian came down close to my head, then lifted again,
as the four Martians carried away the debris of their fallen comrade…
and I realized that by a miracle I had escaped!
Instrumental & Martians (9:33 — 10:36)
Ulla! Ulla! Ulla!
Songtekstvertaling
Het hameren uit de put en het slaan van wapens werd luider.
Mijn angst steeg op bij het geluid van iemand die het huis binnensluipt. Toen zag ik het.
was een jonge artillerist, moe, gestrekt met bloed en vuil.…
Is hier iemand?
Komen. Hier, drink dit.
Dank je!
Wat is er gebeurd?
Ze hebben ons uitgeroeid. Honderden doden, misschien duizenden.
De Heat Ray?
De Marsmannetjes. Ze zaten in de kappen van machines die ze hadden gemaakt.
Enorme metalen dingen op benen! Gigantische machines die liepen. Ze vielen ons aan!
Ze hebben ons uitgeroeid.
Machines?
Vechtmachines! Mannen oppakken en tegen bomen slaan.
Alleen stukjes metaal, maar ze wisten precies wat ze deden.
Mmm. Er kwam gisteravond nog een cilinder.
Bevestigend. Het leek op weg naar Londen.
Londen! Carrie! Ik had niet gedroomd dat Carrie en haar vader gevaar zouden lopen.,
zo ver weg. Ik moet meteen naar Londen.
En ik. Ik moet me melden bij het hoofdkwartier, als er nog iets van over is.
Instrumental (1: 37-2: 27)
Bij Byfleet kwamen we een herberg tegen, maar het was verlaten.
Is iedereen dood?
Niet iedereen. Kijk! Zes kanonnen met schutters paraat.
Bogen en pijlen tegen de bliksem. Ze hebben de warmtestraal nog niet gezien!
Instrumentaal (2: 45-3: 14)
We haastten ons op de weg naar Weybridge. Plotseling was er een zware explosie.
De grond hief op, ramen verbrijzelden en rookstoten uitbarstten in de lucht.
Kijk! Daar zijn ze. Wat heb ik je gezegd?
Snel, de een na de ander, vier van de vechtmachines verschenen.
Monsterachtige Driepoten, hoger dan de hoogste toren, die over dennenbomen lopen
en ze te pletter slaan. Wandelende motoren van glinsterend metaal. Elk droeg een enorme
trechter en ik beseften met afschuw dat ik dit vreselijke ding eerder had gezien.…
Een vijfde machine verscheen op de far bank. Hij verhief zich tot volle hoogte.,
bloeide de trechter hoog in de lucht en de spookachtige, verschrikkelijke hittestraal
sloeg de stad. Toen het toesloeg, waren alle vijf gevechtsmachines opgewonden.,
die een oorverdovende bries uitzendt, die als een donderslag braden.
Ulla! Ulla!
Instrumentaal (5: 27-7: 54)
De zes geweren die we gezien hadden, schoten nu gelijktijdig, onthoofden een gevecht.
machine. De Martiaan in de buurt werd gedood, gespat naar de vier winden,
en het lichaam, niets meer dan een ingewikkeld apparaat van metaal, ging draaien naar
vernietiging. Terwijl de andere monsters voortschrijden, renden mensen blindelings weg.,
de artillerist onder hen, maar ik sprong in het water en verstopte me tot ik gedwongen werd.
omhoog om te ademen. De wapens spraken weer, maar deze keer stuurde de hittestraal ze.
naar vergetelheid
Instrumentale & Martians (8:28 — 9:08))
Ulla!
Met een witte flits vloog de Warmtestraal over de rivier. Gebroeid,
half verblind en gekweld, strompelde ik door het springen, sissend water naar
de kust, ik viel hulpeloos, in het volle zicht van de marsmannetjes, verwacht niets
maar de dood. De voet van een marsmannetje kwam dicht bij mijn hoofd en tilde toen weer op.,
terwijl de vier Martianen het puin van hun gevallen kameraad weghaalden.…
en ik realiseerde me dat ik door een wonder was ontsnapt!
Instrumentale & Martians (9: 33-10: 36)
Ulla! Ulla! Ulla!