Jean Lumiere — Derrière les volets songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Derrière les volets" van Jean Lumiere.
Songteksten
Dans la petite rue de ma petite ville,
De l’aurore à la nuit, les volets des maisons
Restent à demi clos et des vieilles tranquilles,
Derrière ces volets, depuis tant de saisons,
Ecoutent s'écouler des heures si pareilles
Que, tricotant leurs bas ou disant leur Avé,
Sans même se pencher, rien qu’en tendant l’oreille,
Elles savent les pas qui frappent le pavé.
Car depuis des années on entend la laitière,
Toujours à la même heure, arriver le matin
Et monsieur le curé, sortir du presbytère,
Tandis que dans la rue s’ouvrent les magasins.
Derrière les volets de ma petite ville,
Des vieilles en bonnet vivent tout doucement
Et, comme un chapelet entre leurs mains dociles,
Les mois et les saisons s'égrènent lentement.
Quand l’angélus du soir troublera l’air tranquille,
Elles se signeront et, sans faire de bruit,
Elles enfermeront le silence et la nuit
Derrière les volets de ma petite ville.
Hélas, il n’y a pas que des vieilles paisibles,
Derrière les volets, à l’air trop innocent !
Des bavardes aussi vous guettent, invisibles,
Prêtes à déchirer quand viendra le moment.
Il n’est pas de secret que gardent ces commères,
A l’abri des rideaux, l'œil et l’oreille au guet,
Et qui vont répéter bien vite à leur manière,
Un mot mal entendu à travers les volets
Et tandis qu'à côté, quelque aïeule tremblante,
Un rosaire à la main, prie pour les trépassés,
Quelques cerveaux étroits, quelques langues méchantes
Font du mal qui jamais ne pourra s’effacer.
Derrière les volets de ma petite ville,
Il n’y a pas toujours que des yeux indulgents.
La jalousie, la haine y trouvent un asile
Et nul n’est à l’abri de leurs propos méchants.
Aussi les amoureux qui, la nuit, se faufilent,
Quand la nuit paraît, se disent vite adieu.
Ils savent que, toujours, se cachent des curieux
Derrière les volets de ma petite ville.
Et plus tard quand, lassé de gaspiller ma vie,
Je laisserai mon cœur écouter ma raison,
J’irai me reposer sans regret, sans envie,
Derrière les volets de ma vieille maison.
J'éviterai surtout d'être un vieillard morose,
J’aurai beaucoup appris, ayant les cheveux blancs.
Je me dirai: La vie dépend de tant de choses
Qu’aux fautes du prochain, il faut être indulgent.
Avec moi, les enfants pourront tout se permettre
Je serai faible et bon avec les amoureux
Et je leur sourirai, le soir, de ma fenêtre,
Songeant au bon vieux temps où je faisais comme eux.
Derrière les volets de ma petite ville,
Un jour, je m’en irai vieillir tout doucement,
Et je me souviendrai d’histoires puériles
Que je raconterai aux tout petits enfants.
Quand l’angélus du soir troublera l’air tranquille,
Je m’enfermerai seul avec mes souvenirs
Puis un jour, doucement, me laisserai mourir
Derrière les volets de ma petite ville.
Songtekstvertaling
In de kleine straat van mijn kleine stad,
Van de dageraad tot de nacht, de luiken van de huizen
Blijf half gesloten en rustig,
Achter deze luiken, voor zoveel seizoenen,
Luister naar het verstrijken van zulke uren
Dat, hun kousen breien of hun Ave zeggen,
Zonder zelfs maar voorover te buigen, alleen maar uit te reiken,
Ze kennen de stappen die de stoep raken.
Want jarenlang horen we het melkmeisje,
Altijd op hetzelfde moment, arriveren in de ochtend
En Mr. Priest, kom uit de pastorie. ,
Terwijl op de straat winkels open.
Achter de luiken van mijn kleine stad,
Oude dames met beanie hoeden leven zacht
En als een rozenkrans in hun volgzame handen,
De maanden en seizoenen vervagen langzaam.
Wanneer de avond zal Angelus de rustige lucht verstoren,
Ze zullen tekenen en, zonder geluid te maken,
Ze zullen stilte en nacht omsluiten.
Achter de luiken van mijn kleine stad.
Helaas, er zijn niet alleen vreedzame oude dames,
Achter de luiken, te onschuldig.
Chatter wacht ook op je, onzichtbaar.,
Klaar om te scheuren als de tijd komt.
Het is geen geheim dat zulke roddels houden,
Beschut tegen de gordijnen, het oog en het oor horloge,
En die zich op hun eigen manier zullen herhalen,
Een woord verkeerd begrepen door de luiken
En terwijl hiernaast, een bevende ouderling.,
Een rozenkrans in de hand, bid voor de lang verloren,
Een paar smalle hersenen, een paar lelijke tongen
Doe schade die nooit gewist kan worden.
Achter de luiken van mijn kleine stad,
Er zijn niet altijd alleen vergevingsgezinde ogen.
Jaloezie, haat vinden daar een toevluchtsoord
En niemand is immuun voor hun slechte woorden.
Ook minnaars die ' s nachts stiekem,
Als het donker lijkt, nemen ze snel afscheid.
Ze weten dat ze zich altijd verstoppen voor de nieuwsgierigen.
Achter de luiken van mijn kleine stad.
En later, moe van het verspillen van mijn leven,
Ik zal mijn hart laten luisteren naar mijn reden,
Ik zal rusten zonder spijt, zonder afgunst. ,
Achter de luiken van mijn oude huis.
Ik vermijd een oude man te zijn.,
Ik zou veel geleerd hebben, wit haar hebben.
Ik zeg tegen mezelf: het leven hangt van zoveel dingen af.
Dat je de buurman moet vergeven.
Met mij kunnen kinderen zich alles veroorloven.
Ik zal zwak en goed zijn met minnaars
En Ik zal naar ze glimlachen in de avond vanuit mijn raam.,
Denk aan de goede oude tijd toen ik ze leuk vond.
Achter de luiken van mijn kleine stad,
Op een dag word ik langzaam oud.,
En Ik zal me kinderachtige verhalen herinneren.
Wat ik de kleine kinderen zal vertellen.
Wanneer de avond zal Angelus de rustige lucht verstoren,
Ik sluit mezelf alleen op met mijn herinneringen.
Dan op een dag, langzaam, laat ik mezelf sterven.
Achter de luiken van mijn kleine stad.