Jean-Louis Murat — La Fin Du Parcours songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Fin Du Parcours" van Jean-Louis Murat.
Songteksten
Assis sur un banc j’attends un mirage
L’impossible voyage et le tourment me rattrape
Me détraque le grand vent m’attaque
Je sens la beauté m'échapper
Rongé je me sens esquinté
J’ai des visions de prisons brutales
Comme Pilate je sens la mise à sac
C’est la fin du parcours
J’aime errer dans le noir sans espoir
Je suis les orages pour être foudroyé sans impact
J’ai le corps soudain assassin
Compact perdu pour l’attaque
C’est la fin du parcours
Quelque chose m'échappe mes réflexes se détraquent
Contraint je vomis toujours plus loin de la vie
Mais j’ai autant de désir qu’un vampire
Qu’un yack j’ai le désir intact
C’est la fin du parcours
Et l’allure s’appauvrit se singe à l’envie
Le cœur s’affale dans le très banal
L’amplitude s’oublie entre les instants de vie
Puis on trouve normal d’avoir toujours plus mal
C’est la fin du parcours
Les muscles se lassent le sourire se fane
La peau au contact moins vite se rétracte
Le goût se trahit les couleurs s’assombrissent
Les passions se chapardent dans d'étranges histoires
Puis un fossé grandit à la jeunesse on envie
L’irruption brutale du désir animal
Et le corps trahit cheveux dents un souci
Par instants on trouve normal dans le cœur une balle
C’est la fin du parcours
Dans les chansons tout est dit
Trois ou quatre ont suffit
C'était le dernier bal
Bonsoir et bye bye
Songtekstvertaling
Op een bank zitten wachten op een luchtspiegeling
De onmogelijke reis en kwelling overvalt me
De grote wind valt me aan
Ik voel de schoonheid ontsnappen
Ik voel me verschrompeld.
Ik heb visioenen van wrede gevangenissen.
Net als Pilatus voel ik het zakkenrollen.
Dit is het einde van de reis.
Ik dwaal graag in het donker zonder hoop
Ik ben onweersbuien om zonder impact getroffen te worden.
Ik heb het lichaam plotseling Moordenaar
Compact verloren voor aanval
Dit is het einde van de reis.
Iets ontgaat me mijn reflexen worden gek
Ik kots steeds verder van het leven.
Maar ik heb evenveel verlangen als een vampier.
Dat een Jak ik heb het verlangen intact
Dit is het einde van de reis.
En de blik is verarmde aap te benijden
Het hart zakt in de hele banale
De amplitude wordt vergeten tussen de momenten van het leven.
Dan vinden we het normaal om meer en meer pijn te hebben.
Dit is het einde van de reis.
Spieren worden moe lach vervaagt
Huid bij contact minder snel intrekt
De smaak verraadt zichzelf de kleuren donkerder
Passies vallen in vreemde verhalen.
Dan groeit er een kloof naar de jeugd waar we jaloers op zijn
De brute uitbarsting van het verlangen naar dieren
En het lichaam verraadt haartanden een zorg
Voor momenten vinden we normaal in het hart een bal
Dit is het einde van de reis.
In de liedjes staat alles.
Drie of vier hebben genoeg.
Het was de laatste bal.
Goedenavond en tot ziens.