Jean-Jacques Goldman — Veiller tard songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Veiller tard" van Jean-Jacques Goldman.
Songteksten
Les lueurs immobiles d'un jour qui s'achève
La plainte douloureuse d'un chien qui aboie
Le silence inquiétant qui précède les rêves
Quand le monde disparu l'on est face à soi
Les frissons où l'amour et l'automne s'emmêlent
Le noir où s'engloutissent notre foi nos lois
Cette inquiétude sourde qui coule en nos veines
Qui nous saisit même après les plus grandes joies
Ces visages oubliés qui reviennent à la charge
Ces étreintes qu'en rêve on peut vivre cent fois
Ces raisons-là qui font que nos raisons sont vaines
Ces choses au fond de nous qui nous font veiller tard
Ces raisons-là qui font que nos raisons sont vaines
Ces choses au fond de nous qui nous font veiller tard
Ces paroles enfermées que l'on n'a pas su dire
Ces regards insistants que l'on n'a pas compris
Ces appels évidents ces lueurs tardives
Ces morsures aux regrets qui se livrent à la nuit
Ces solitudes dignes au milieu des silences
Ces larmes si paisibles qui coulent inexpliquées
Ces ambitions passées mais auxquelles on repense
Comme un vieux coffre plein de vieux jouets cassés
Ces liens que l'on sécrète et qui joignent les êtres
Ces désirs évadés qui nous feront aimer
Ces raisons-là qui font que nos raisons sont vaines
Ces choses au fond de nous qui nous font veiller tard
Ces raisons-là qui font que nos raisons sont vaines
Ces choses au fond de nous qui nous font veiller tard
Songtekstvertaling
Lichten nog op een dag dat het einde van De klacht pijnlijk voor een hond die blaft De stilte die voorafgaat aan de dromen van de wereld verdwenen is in de voorkant van zelf koude rillingen waar de liefde en de val van verwarde zwarte waar te vreet ons geloof in onze wetten Die betrekking hebben op de dove, dat loopt in onze aderen, Die we begrepen, zelfs na de grootste vreugden die gezichten zijn vergeten die terug zijn voor de ondersteuning van Deze knuffels slechts in een droom kan men live honderd keer Deze redenen-er die onze redenen ijdele Deze dingen in de bodem van ons dat ons opblijven Deze redenen-er dat onze redenen ijdele Deze dingen diep in ons dat we zijn te laat met Deze woorden opgesloten, dat wij niet kunnen zeggen Deze ziet er vastberaden dat we niet begrijpen van Deze gesprekken duidelijk de lichten laat Deze hapjes tot spijt van de uitoefening van de nacht in Deze solitudes waardig in het midden van de stilte Deze tranen zo rustig dat flow onverklaarbare Deze afgelopen ambities, maar waarnaar we kijken terug Als een oude kist vol oude gebroken speelgoed Deze links die het scheidt en die deelnemen aan de wezens Die verlangens vluchters dat we liefde Die redenen dat onze redenen ijdele Deze dingen in de bodem van ons dat ons opblijven Deze redenen dat onze redenen ijdele Deze dingen in de bodem van ons dat ons opblijven