Jean-Jacques Goldman — Pas l'indifférence songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Pas l'indifférence" van Jean-Jacques Goldman.

Songteksten

J'accepterai la douleur
D'accord aussi pour la peur
Je connais les conséquences
Et tant pis pour les pleurs

J'accepte quoiqu'il m'en coûte
Tout le pire du meilleur
Je prends les larmes et les doutes
Et risque tous les malheurs

Tout mais pas l'indifférence
Tout mais pas le temps qui meurt
Et les jours qui se ressemblent
Sans saveur et sans couleur

Et j'apprendrai les souffrances
Et j'apprendrai les brûlures
Pour le miel d'une présence
Le souffle d'un murmure

J'apprendrai le froid des phrases
J'apprendrai le chaud des mots
Je jure de n'être plus sage
Je promets d'être sot

Tout mais pas l'indifférence
Tout mais pas le temps qui meurt
Et les jours qui se ressemblent
Sans saveur et sans couleur

Je donnerai dix années pour un regard
Des châteaux, des palais pour un quai de gare
Un morceau d'aventure contre tous les conforts
Des tas de certitudes pour désirer encore

Echangerais années mortes pour un peu de vie
Chercherais clé de porte pour toute folie
Je prends tous les tickets pour tous les voyages
Aller n'importe où mais changer de paysage

Effacer ces heures absentes
Et tout repeindre en couleur
Toutes ces âmes qui mentent
Et qui sourient comme on pleure

Songtekstvertaling

Ik zal het accepteren van de pijn eens ook angst dat ik weet wat de gevolgen en dus veel erger om op uit te huilen ik accepteren wat het kost mij al de slechtste van de beste neem ik de tranen en twijfels en risico ' s van alle tegenslagen van alles, maar niet de onverschilligheid van alles, maar niet de tijd die sterft en de dagen dat eruit ziet zonder smaak en zonder kleur en zal ik leren het lijden en ik zal leren de brandwonden voor de honing van de aanwezigheid van de adem van een fluister ik zal leren de koude van de zinnen zal ik leren de warme woorden die ik zweer niet wijzer, ik beloof dat ik gek van alles, maar niet de onverschilligheid van alles, maar niet de tijd die sterft en de dagen dat eruit ziet zonder smaak en zonder kleur ik zal tien jaar voor een blik van kastelen, paleizen voor een station dock een stuk van avontuur tegen alle gemakken van veel zekerheden te verlangen weer zou wisselen dode jaar voor een beetje leven eruit zou zien voor de sleutel van de voordeur voor elk waanzin ik neem alle tickets voor alle tochten gaan niet, ongeacht waar, maar veranderen het landschap wissen die ontbreekt uur en herschilderen alles in kleur al die zielen die er liggen en die lachen als we huilen