Jean-Jacques Goldman — Les nuits de solitude songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les nuits de solitude" van Jean-Jacques Goldman.
Songteksten
On s'était dit : "Peut-être que c'est mieux.
On n'est pas forcément heureux à deux.
Séparons-nous, oublions si l'on peut.
Ça va être dur pendant un mois ou deux."
Un mois ou deux ou bien peut-être plus,
Réapprendre à vivre seul et tenir,
Rompre les liens serrés par l'habitude
Tout en attendant les moments, les pires.
Oh ces nuits, ces nuits de solitude,
Les yeux ouverts, le plafond blanc, le bruit du temps
Qui passe et se bouscule,
Des images que l'on chasse mais qui reviennent tout le temps,
Le matin que l'on a vu arriver,
Se lever sans réfléchir, s'habiller,
Sortir dans la rue, rencontrer des gens,
Sourir et oublier jusqu'au moment...
Oh ces nuits, ces nuits de solitude,
Les yeux ouverts, le plafond blanc, le bruit du temps
Qui passe et se bouscule,
Des images que l'on chasse mais qui reviennent tout le temps,
Se rencontrer par hasard et jouer,
Parler sans rien dire mais se regarder
Et puis ces heures devant le téléphone,
La tête dans les mains en attendant qu'ça sonne
Et ces nuits, ces nuits de solitude,
Les yeux ouverts, le plafond blanc, le bruit du temps
Qui passe et se bouscule,
Des images que l'on chasse mais qui reviennent tout le temps,
Ces nuits de solitude,
Les yeux ouverts, le plafond blanc, le bruit du temps
Qui passe et se bouscule,
Des images que l'on chasse mais qui reviennent tout le temps.
Songtekstvertaling
We zeiden: "misschien is het beter.
We hoeven niet samen gelukkig te zijn.
Laten we ons opsplitsen en vergeten of we dat kunnen.
Het zal een maand of twee moeilijk zijn."Een maand of twee of misschien meer, leren om alleen te leven en vast te houden, breken de banden strak door gewoonte tijdens het wachten op de momenten, het ergste.
Oh die nachten, die nachten van eenzaamheid, de ogen open, het witte plafond, het geluid van de tijd die voorbijgaat en raast, beelden die we achtervolgen maar die de hele tijd terugkomen, de ochtend die we zagen aankomen, opstaan zonder na te denken, Aankleden, de straat op gaan, mensen ontmoeten, glimlachen en vergeten tot het moment...
Oh die nachten, die nachten van eenzaamheid, ogen open, het witte plafond, het geluid van de tijd die voorbijgaat en raast, beelden waarop we jagen maar de hele tijd terugkomen, elkaar bij toeval ontmoeten en spelen, praten zonder iets te zeggen dan naar elkaar kijken en dan deze uren voor de telefoon, hoofd in handen wachtend op het rinkelen en die nachten, die nachten van eenzaamheid, ogen open, het witte plafond, het geluid van de tijd die voorbijgaat en raast, beelden waarop we jagen maar die altijd terugkomen, die nachten van eenzaamheid, de ogen open, het witte plafond, het geluid van de tijd die voorbij gaat en haasten, beelden die we achtervolgen maar de hele tijd terugkomen.