Jean-Jacques Goldman — Le coureur songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le coureur" van Jean-Jacques Goldman.
Songteksten
Je courais sur la plage abritée des alizés
Une course avec les vagues, juste un vieux compte à régler
Pieds nus comme couraient mes ancêtres
Oh ! j'ai bien vu derrière ses lunettes
Un type avec un chronomètre
Je suis rentré au soir quand les vagues ont renoncé
Il était déjà tard mais les parents m'attendaient
Il y avait l'homme bizarre à la table, ma mère, une larme, un murmure
Des dollars et leur signature
J'ai pris le grand avion blanc du lundi
Qu'on regardait se perdre à l'infini
J'suis arrivé dans le froid des villes
Chez les touristes et les automobiles
Loin de mon ancienne vie
On m'a touché, mesuré comme on fait d'un cheval
J'ai couru sur un tapis, pissé dans un bocal
Soufflé dans un masque de toutes mes forces, accéléré plein d'électrodes
Pour aller jusqu'où j'avais trop mal
On m'a mis un numéro sur le dos
Y'avait des gens qui criaient, des drapeaux
On courait toujours en rond, des clous aux deux pieds
pour écorcher la terre
Je la caressais naguère
J'ai appris à perdre, à gagner sur les autres et le temps
A coup de révolver, de courses en entraînements
Les caresses étranges de la foule, les podiums
Et les coups de coude
Les passions, le monde et l'argent
Moi je courais sur ma plage abritée des alizés
Une course avec les vagues, juste un vieux compte à régler
Puis le hasard a croisé ma vie
J'suis étranger partout aujourd'hui,
Etait-ce un mal, un bien ?
C'est ainsi
Songtekstvertaling
Ik Rende op het beschutte strand van de passaatwinden een race met de golven, gewoon een oude rekening om blootsvoets te vestigen terwijl mijn voorouders renden Oh ! Ik zag ook achter zijn bril een man met een stopwatch kwam ik thuis in de avond, toen de golven gaf het was al te laat, maar de ouders stonden te wachten voor mij was er de vreemde man aan de tafel, mijn moeder, een traan, een fluistering van de dollar en hun handtekening nam ik de grote witte vlak op maandag dat zagen we verdwalen eindeloos kwam ik in de koude van de steden met toeristen en auto ' s in de buurt van mijn oude leven werd ik geraakt, gemeten als een maakt van een paard liep ik op een tapijt geplast in een pot geblazen in een masker van al mijn kracht, versnelde vol elektroden te gaan zo ver als ik had te veel pijn, ik was een nummer op mijn rug er mensen waren aan het schreeuwen, vlaggen hebben we altijd liepen in cirkels, nagels om beide voeten op de huid van de aarde ik streelde het n vroeger leerde ik om te verliezen, te winnen over anderen en tijd schoot revolver, races in opleiding vreemde liefkozingen van de menigte, podia en ellebogen passies, de wereld en het geld dat ik op mijn beschutte strand van de passaatwinden een race met de golven, gewoon een oude rekening te vereffenen dan kans stak mijn leven dat ik een vreemdeling ben overal vandaag, was het een kwaad, een goede ?
Zo is het.