Jean-Jacques Goldman — La vie par procuration songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La vie par procuration" van Jean-Jacques Goldman.
Songteksten
Elle met du vieux pain sur son balcon
Pour attirer les moineaux les pigeons
Elle vit sa vie par procuration
Devant son poste de télévision
Lever sans réveil, avec le soleil
Sans bruit, sans angoisse, la journée se passe
Repasser, poussière, y a toujours à faire
Repas solitaire, en point de repère
La maison si nette qu’elle en est suspecte
Comme tous ces endroits où l’on ne vit pas
Les êtres ont cédés, perdu la bagarre
Les choses ont gagné, c’est leur territoire
Le temps qui les casse ne la change pas
Les vivants se fanent, mais les ombres pas
Tout va, tout fonctionne, sans but sans pourquoi
D’hiver en automne, ni fièvre ni froid
Elle met du vieux pain sur son balcon
Pour attirer les moineaux les pigeons
Elle vit sa vie par procuration
Devant son poste de télévision
Elle apprend dans la presse à scandale
La vie des autres qui s’étale
Mais finalement de moins pire en banal
Elle finira par trouver ça normal
Elle met du vieux pain sur son balcon
Pour attirer les moineaux les pigeons
Des crèmes et des bains qui font la peau douce
Mais ça fait bien loin que personne ne la touche
Des mois des années sans personne à aimer
Et jour après jour l’oubli de l’amour
Ses rêves et désirs si sages, si possibles
Sans cri, sans délires sans inadmissible
Sur dix ou vingt pages de photos banales
Bilan sans mystères d’années sans lumière
Elle met du vieux pain sur son balcon
Pour attirer les moineaux les pigeons
Elle vit sa vie par procuration
Devant son poste de télévision
Elle apprend dans la presse à scandale
La vie des autres qui s’étale
Mais finalement de moins pire en banal
Elle finira par trouver ça normal
Elle met du vieux pain sur son balcon
Pour attirer les moineaux les pigeons
Songtekstvertaling
Zet ze oud brood op haar balkon Te trekken van de mussen, duiven, Ze is haar leven bij volmacht in de Voorkant van zijn tv zonder alarm, met de zon, Zonder lawaai, zonder angst, de dag wordt besteed aan het Strijken, stof, is er altijd om Maaltijden te maken eenzame, bezienswaardigheid thuis net zo dat het verdacht is Als al deze plaatsen waar we wonen niet De wezens werden verwijderd, verloren in de strijd dingen gewonnen, het is hun grondgebied De tijd dat de zaak niet veranderen Het leven verdwijnen, maar de schaduwen niet Alles gaat, alles werkt, zonder doel, zonder de reden waarom de winter in de herfst, noch koorts, noch koud zet Ze oud brood op haar balkon Te trekken van de mussen, duiven, Ze is haar leven bij volmacht in de Voorkant van zijn televisie leerde Ze in de pers schandaal in Het leven van anderen, die is verspreid, Maar uiteindelijk minder slechter in het alledaagse, Het zal uiteindelijk vinden het normaal zet Ze oud brood op haar balkon Te trekken van de mussen en de duiven crèmes en baden, die maken de huid zacht, Maar het is ook ver weg van die persoon is niet de sleutel van de maanden Van het jaar zonder een persoon om de liefde En de datum na de dag waarop de vergeetachtigheid van de liefde van Zijn dromen en verlangens als verstandig, indien mogelijk, Zonder huilen, zonder waan, zonder onaanvaardbare tien of twintig pagina 's foto' s van alledaagse Balans zonder de mysteries van het jaar zonder licht zet Ze oud brood op haar balkon Te trekken van de mussen, duiven, Ze is haar leven bij volmacht in de Voorkant van zijn televisie leerde Ze in de pers schandaal in Het leven van anderen, die is verdeeld, Maar uiteindelijk minder slechter in het alledaagse, Het zal uiteindelijk vinden het normaal zet Ze oud brood op haar balkon Te trekken van de mussen en de duiven