Jean-Jacques Goldman — Veiller tard songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Veiller tard" van Jean-Jacques Goldman.

Songteksten

Les lueurs immobiles d’un jour qui s’achève
La plainte douloureuse d’un chien qui aboie
Le silence inquiétant qui précède les rêves
Quand le monde disparu l’on est face à soi
Les frissons où l’amour et l’automne s’emmêlent
Le noir où s’engloutissent notre foi nos lois
Cette inquiétude sourde qui coule en nos veines
Qui nous saisit même après les plus grandes joies
Ces visages oubliés qui reviennent à la charge
Ces étreintes qu’en rêve on peut vivre cent fois
Ces raisons-là qui font que nos raisons sont vaines
Ces choses au fond de nous qui nous font veiller tard
Ces raisons-là qui font que nos raisons sont vaines
Ces choses au fond de nous qui nous font veiller tard
Ces paroles enfermées que l’on n’a pas su dire
Ces regards insistants que l’on n’a pas compris
Ces appels évidents ces lueurs tardives
Ces morsures aux regrets qui se livrent à la nuit
Ces solitudes dignes au milieu des silences
Ces larmes si paisibles qui coulent inexpliquées
Ces ambitions passées mais auxquelles on repense
Comme un vieux coffre plein de vieux jouets cassés
Ces liens que l’on sécrète et qui joignent les êtres
Ces désirs évadés qui nous feront aimer
Ces raisons-là qui font que nos raisons sont vaines
Ces choses au fond de nous qui nous font veiller tard
Ces raisons-là qui font que nos raisons sont vaines
Ces choses au fond de nous qui nous font veiller tard

Songtekstvertaling

De bewegingloze gloed van een dag die eindigt
De pijnlijke klacht van een blaffende hond
De verontrustende stilte die voorafgaat aan dromen
Als de wereld weg is, word je geconfronteerd met jezelf.
De rillingen waar liefde en herfsttakel
De Zwarte waar ons geloof is overspoeld onze wetten
Deze saaie angst die door onze aderen stroomt
Die ons grijpt, zelfs na de grootste vreugden.
Die vergeten gezichten die terugkeren naar de aanval
Deze knuffels die men in een droom honderd keer kan leven
Deze redenen die onze redenen maken zijn ijdel
Die dingen in ons die ons laat kijken.
Deze redenen die onze redenen maken zijn ijdel
Die dingen in ons die ons laat kijken.
Deze gesloten woorden die we niet wisten te zeggen
Deze hardnekkige blikken die we niet begrepen
Deze voor de hand liggende oproepen deze late gloeien
Die beten van spijt die ' s nachts genieten
Deze waardige eenzaamheid in het midden van stilte
Die zo vredige tranen die onverklaarbaar stromen
Deze ambities uit het verleden, maar die worden heroverwogen
Als een oude kist vol oud kapot speelgoed.
Deze banden die worden afgescheiden en die zich verbinden met wezens
Die ontsnapte verlangens die ons liefde zullen geven
Deze redenen die onze redenen maken zijn ijdel
Die dingen in ons die ons laat kijken.
Deze redenen die onze redenen maken zijn ijdel
Die dingen in ons die ons laat kijken.