Jean-Jacques Goldman — Quelque chose de bizarre songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Quelque chose de bizarre" van Jean-Jacques Goldman.

Songteksten

C'était moi de novembre, le samedi 17 au soir
Dans ce coin de légende où les trains ne mènent nulle part
La chaleur était pesante et le vent chaud incitait à boire
Je suis descendu fourbu tout seul à la petite gare
Il y avait quelque chose dans l’air, quelque chose de bizarre
Le silence pesant des enfants qui jouaient sur les trottoirs
Les vieux assis sur leurs bancs avec leurs drôle de regards
Qui brillaient étrangement, sans rien fixer ni sans rien voir
C'était comme si les femmes et les hommes avaient fuit tout à coup
Un rayon de lune éclairait une orée dans la forêt
Le chemin sentait la menthe, brume blanche jusqu'à mes genoux
Quand j’ai entendu plus loin leurs chants graves qui me guidaient
Il y avait quelque chose dans l’air, quelque chose de bizarre
Le silence pesant des enfants qui jouaient sur les trottoirs
Les vieux assis sur leurs bancs avec leurs drôle de regards
Qui brillaient étrangement sans rien fixer ni sans rien voir
Ils étaient rassemblés autour d’un grand trou vide et tout noir
Ils se balançaient en chantant, les mains tendues vers le Maître
Soudain, tout cessa brusquement et son doigt montra juste ma cachette
Venez, nous vous attendions ce soir, vous n'êtes pas en retard
Il y avait quelques chose dans l’air, quelque chose de bizarre
Le silence pesant des enfants qui jouaient sur les trottoirs
Les vieux assis sur leurs bancs avec leurs drôle de regards
Qui brillaient étrangement, sans rien fixer ni sans rien voir

Songtekstvertaling

Ik was het van November, zaterdag de 17e ' s nachts.
In deze hoek van legende waar treinen nergens heen leiden
De hitte was zwaar en de hete wind liet je drinken
Ik kwam er zelf uit op het treinstation.
Er hing iets in de lucht, iets vreemds.
De stilte van de kinderen die op de stoep spelen
Oude mannen zitten op hun banken met hun grappige uiterlijk
Die vreemd schitterde, naar niets staarde, niets zag
Het was alsof vrouwen en mannen plotseling waren gevlucht.
Een maanstraal verlichtte een dakrand in het bos
Het pad rook naar munt, witte mist tot aan mijn knieën
Toen ik verder hoorde hun bas gezang dat mij leidde
Er hing iets in de lucht, iets vreemds.
De stilte van de kinderen die op de stoep spelen
Oude mannen zitten op hun banken met hun grappige uiterlijk
Die vreemd scheen zonder iets te zien of te staren.
Ze werden verzameld rond een groot leeg gat en helemaal zwart.
Ze zwierven zingen, handen uitgestoken naar de meester
Plotseling stopte alles abrupt en zijn vinger liet mijn schuilplaats zien.
Kom, we wachtten op je vanavond, Je bent niet te laat
Er hing iets in de lucht, iets vreemds.
De stilte van de kinderen die op de stoep spelen
Oude mannen zitten op hun banken met hun grappige uiterlijk
Die vreemd schitterde, naar niets staarde, niets zag