Jean-Jacques Goldman — La vie par procuration songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La vie par procuration" van Jean-Jacques Goldman.
Songteksten
Elle met du vieux pain sur son balcon
Pour attirer les moineaux, les pigeons
Elle vit sa vie par procuration
Devant son poste de télévision
Lever sans réveil, avec le soleil
Sans bruit, sans angoisse, la journée se passe
Repasser, poussière, y’a toujours à faire
Repas solitaire, en point de repère
La maison si nette, qu’elle en est suspecte
Comme tous ces endroits où l’on ne vit pas
Les êtres ont cédé, perdu la bagarre
Les choses ont gagné, c’est leur territoire
Les temps qui les casse, ne les change pas
Les vivants se fanent, mais les ombres pas
Tout va, tout fonctionne, sans but, sans pourquoi
D’hiver en automne, ni fièvre ni froid
Elle met du vieux pain sur son balcon
Pour attirer les moineaux, les pigeons
Elle vit sa vie par procuration
Devant son poste de télévision
Elle apprend dans la presse à scandale
La vie des autres qui s'étale
Mais finalement de moins pire en banal
Elle finira par trouver ça normal
Elle met du vieux pain sur son balcon
Pour attirer les moineaux, les pigeons
Des crèmes et des bains qui font la peau douce
Mais ça fait bien loin que personne ne la touche
Des mois, des années sans personne à aimer
Et jour après jour l’oubli de l’amour
Ses rêves et désirs si sages, si possibles
Sans cri, sans délire, sans inadmissible
Sur dix ou vingt pages de photos banales
Bilan sans mystère d’années sans lumière
Elle met du vieux pain sur son balcon
Pour attirer les moineaux, les pigeons
Elle vit sa vie par procuration
Devant son poste de télévision
Elle apprend dans la presse à scandale
La vie des autres qui s'étale
Mais finalement de moins pire en banal
Elle finira par trouver ça normal
Elle met du vieux pain sur son balcon
Pour attirer les moineaux, les pigeons
Elle apprend dans la presse à scandale
La vie des autres qui s'étale
Mais finalement de moins pire en banal
Elle finira par trouver ça normal
Elle met du vieux pain sur son balcon
Pour attirer les moineaux, les pigeons
Songtekstvertaling
Ze legt oud brood op haar balkon.
Om mussen aan te trekken, duiven
Ze leeft haar leven bij volmacht.
Voor z ' n TV.
Zonsopgang zonder wekker, met de zon
Zonder lawaai, zonder angst, gaat de dag voorbij
Strijken, stof, altijd te doen
Eenzame maaltijd, als een mijlpaal
Het huis is zo schoon, het is verdacht.
Zoals al die plaatsen waar je niet woont
Wezens gaven toe, verloren het gevecht.
Dingen hebben gewonnen, dit is hun territorium.
De tijden die ze breken, veranderen ze niet.
De levenden vervagen, maar de schaduwen niet.
Alles gaat, alles werkt, zonder doel, zonder waarom.
Van winter tot herfst, noch koorts noch kou
Ze legt oud brood op haar balkon.
Om mussen aan te trekken, duiven
Ze leeft haar leven bij volmacht.
Voor z ' n TV.
Ze leert in de pers over schandalen.
Het leven van anderen die zich verspreiden
Maar uiteindelijk minder in banaal
Ze zal het normaal vinden.
Ze legt oud brood op haar balkon.
Om mussen aan te trekken, duiven
Crèmes en baden die de huid zacht maken
Maar het is ver weg van waar niemand haar aanraakt.
Maanden, jaren zonder iemand om van te houden
En dag na dag de vergetelheid van de liefde
Zijn dromen en verlangens zo wijs, zo mogelijk
Zonder geschreeuw, zonder delirium, zonder ontoelaatbaar
Op tien of twintig pagina 's banale foto' s
Mysterie-vrije balans van jaren zonder licht
Ze legt oud brood op haar balkon.
Om mussen aan te trekken, duiven
Ze leeft haar leven bij volmacht.
Voor z ' n TV.
Ze leert in de pers over schandalen.
Het leven van anderen die zich verspreiden
Maar uiteindelijk minder in banaal
Ze zal het normaal vinden.
Ze legt oud brood op haar balkon.
Om mussen aan te trekken, duiven
Ze leert in de pers over schandalen.
Het leven van anderen die zich verspreiden
Maar uiteindelijk minder in banaal
Ze zal het normaal vinden.
Ze legt oud brood op haar balkon.
Om mussen aan te trekken, duiven