Jean Guidoni — Alors Je Me Suis Assis songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Alors Je Me Suis Assis" van Jean Guidoni.
Songteksten
Alors je me suis assis
Sur une chaise basse et j’ai regardé
Autour de moi cette chambre que je croyais reconnaître
Et, qui, pourtant aujourd’hui me semblait étrange, étrangère,
Vaguement hostile comme s’il s’y était passé autrefois-hier,
Un jour quelque chose qui ne me concernait pas, sans doute,
Mais qui allait un jour, demain, plus tard changer ma vie,
Bouleverser mon pauvre destin en embrouillant ces fils
jusqu’alors si lisses, si raisonnablement tendus
Entre les souvenirs et les aspirations,
L’oubli et la peur,
L’amour et le regret de l’amour,
A la façon de ces veilles malédictions
Dont je riais
Lorsqu’elles interviennent à point nommé pour donner un peu de mystère
A l’intrigue banale d’un de ces films fantastiques que j’aimais,
mais dont je n’aurais jamais pu penser que l’une d’elles puissent être,
Tout à coup, aussi tangible, là, dans cette chambre où rien,
Rien ne peut, rien ne doit jamais s’accomplir et où,
Cependant, je croyais bien la deviner
Crabe incrusté au centre du tapis,
Lustre suspendu au-dessus de ma tête et près de se décrocher,
Ou chose indéfinissable marchant en silence à la manière d’une démente
Le long de mes quatre murs gris
Songtekstvertaling
Dus ging ik zitten.
Op een lage stoel en ik keek
Om me heen Deze kamer die ik dacht te herkennen
En, wat vandaag vreemd leek, vreemd voor mij.,
Vaag vijandig alsof het daar een keer gebeurd was-gisteren,
Op een dag iets dat me niet aanging, zonder twijfel.,
Maar dat zou op een dag, morgen, mijn leven veranderen.,
Mijn arme lot verstoren door deze Zonen te verwarren.
tot dan zo glad, zo redelijk strak
Tussen herinneringen en aspiraties,
Vergeetachtigheid en angst,
Liefde en spijt van liefde,
In de weg van deze vloeken horloges
Wat ik lachte.
Als ze tijdig ingrijpen om een beetje mysterie te geven
Naar de banale plot van een van die fantastische films die ik leuk vond,
maar waarvan ik nooit had kunnen denken dat een van hen zou kunnen zijn,
Plotseling, zo tastbaar, daar, in deze kamer waar niets,
Niets kan, niets mag nooit worden bereikt en waar,
Maar ik dacht dat ik het zou raden.
Krab in het midden van het tapijt,
Kroonluchter die boven mijn hoofd hangt en dichtbij om tijd te rekken.,
Of ongedefinieerd ding wandelend in stilte op de manier van een gek
Langs mijn vier grijze muren