Jean Ferrat — Le Polonais songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le Polonais" van Jean Ferrat.
Songteksten
Le polonais traînait encore son vieux chagrin
Il est venu s’asseoir, a demandé du vin
Et les deux mains posées sur la table de bois
Il a servi deux verres, et puis il a dit: «Bois»
Il a parlé longtemps à son chagrin têtu
En lui disant: «Va-t-en, tu vois, je n’en peux plus»
«Cette fois, c’est fini, je veux vivre sans toi»
«Vieux chagrin, je t’enterre pour la dernière fois»
C'étaient deux compagnons qui venaient de très loin
L’un dans l’autre habitant, se partageant le pain
Comme ces vieux chevaux qu’on attelle aux labours
Ils s'étaient rencontrés à la fin d’un amour
Dans le petit bistro, tout le monde attendait
Pour savoir celui qui, le premier, partirait
Mais quand l’homme est sorti, derrière lui, pas à pas
Son chagrin l’a suivi, comme les autres fois
Alors le polonais a sorti son couteau
Et à son vieux chagrin, il lui a fait la peau
Et puis il s’est couché, sans bien savoir pourquoi
Dans le lit sans mémoire d’une fille à soldats
Quand ont sonné midi à l’horloge d’en bas
Il est redescendu, sa veste sur le bras
Il a tourné au coin de la rue du Maroc
Et puis il a pleuré, tout seul, le long des docks
Songtekstvertaling
De paal sleepte nog steeds zijn oude verdriet mee.
Hij kwam zitten en vroeg om wijn.
En beide handen op de houten tafel gelegd
Hij serveerde twee glazen, en toen zei hij, " Drink»
Hij sprak lange tijd tot zijn koppige verdriet.
Door te zeggen: "ga weg, zie je, Ik kan er niet meer tegen.»
"Deze keer is het voorbij, Ik wil leven zonder jou»
"Oud verdriet, ik begraaf je voor de laatste keer»
Zij waren twee metgezellen die van ver kwamen.
Een in de andere bewoner, brood delen
Zoals die oude paarden die we spalken in de ploeg.
Ze hadden elkaar ontmoet aan het einde van een liefde
In de kleine bistro stond iedereen te wachten.
Om te weten wie, de eerste, zou vertrekken
Maar toen de man naar buiten kwam, achter hem, stap voor stap
Zijn verdriet volgde hem, net als de andere keren.
Dus de paal trok zijn mes
En tot zijn oude verdriet, maakte hij zijn huid
En toen ging hij naar bed, niet wetende waarom
In het bed zonder herinnering van een meisje aan soldaten
Wanneer ging de middag op de klok van onder
Hij kwam naar beneden met zijn jas aan zijn arm.
Hij schoot om de hoek vanuit Marokko.
En toen huilde hij, helemaal alleen, langs de haven.