Jarrod Gorbel — Optimism songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Optimism" van Jarrod Gorbel.
Songteksten
You, you don’t belong
In this prison-like hospital
But I feel so responsible
And I know you feel ashamed
Just show me what you started with, that blade
Brought you some clean clothes
A calling card for the payphone
Magazines, headphones, CDs,
To grant you a distraction
Cause I know there’s no one here to take you home
You’ll be alright
My sound advice
Just hope you know
We are done
It’s time to move on Losing your voice in the crowded streets
Pulsing crunch of machinery
Oh so harsh frequency
In the city that we love
We love, we love, we love, love
Paint chipped and scraped
Evidence of forced entry
Red with disgust, violated
Remind me why I love
Living in this city I call home
Passenger’s side, left open wide
Glass scattered about
Broken along with my optimism
Losing your voice in the crowded streets
Pulsing crunch of machinery
The oh so harsh frequency
In the city that we love
We love, we love, we love, love
None of your schemes work on me Smoke signals are jokes to see
The smell sticks to your clothes
It’s on everything I own
Like the rain that seeps through the cracks in my rubber soul
Songtekstvertaling
Jij hoort hier niet.
In dit gevangenis-achtige ziekenhuis
Maar ik voel me zo verantwoordelijk.
En ik weet dat je je schaamt
Laat me gewoon zien waar je mee begonnen bent, dat lemmet.
Ik heb schone kleren voor je.
Een visitekaartje voor de telefooncel
Tijdschriften, koptelefoons, CD ' s,
Om je een afleiding te geven.
Want ik weet dat er niemand is om je naar huis te brengen.
Het komt wel goed.
Mijn goede raad
Ik hoop dat je het Weet.
We zijn klaar.
Het is tijd om verder te gaan met het verliezen van je stem in de drukke straten
Pulserende crunch van machines
Wat een harde frequentie.
In de stad waar we van houden
We love, we love, we love, love
Afgestoken en geschraapte verf
Bewijs van inbraak.
Rood van walging, geschonden
Herinner me waarom ik van je hou.
Leven in deze stad noem ik thuis
Passagierskant, links wijd open
Glas verspreid over
Gebroken met mijn optimisme
Je stem verliezen in de drukke straten
Pulserende crunch van machines
De oh zo harde frequentie
In de stad waar we van houden
We love, we love, we love, love
Geen van je plannetjes werken bij mij rooksignalen zijn grappen om te zien
De geur kleeft aan je kleren.
Het staat op alles wat ik bezit.
Zoals de regen die door de scheuren in mijn rubberen ziel sijpelt