Janus — Kinderaugen songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Kinderaugen" van Janus.
Songteksten
Der Aufprall kam hart und plötzlich. Ein Wunder, daß sie sich nichts gebrochen hatte, und auch Ben war heil geblieben. Nachdem ihre Augen sich ein wenig an die Finsternis gewöhnt hatten, erkannte Dolores, daß sie sich in einer Art feuchten Grotte befand, in deren schlammigen Grund sie mit jedem Schritt, den sie machte, tiefer einsackte. Es stank fürchterlich nach Abfällen und brackigem Wasser. Gerade wollte Dolores ihr nasses Nachthemd ein wenig auswringen, da vernahm sie ein glucksendes Geräusch, gefolgt von einem langgezogenen Schnaufen. „Ein Sammler!“ – flüsterte Ben, - „Wenn er uns entdeckt, sind wir geliefert! Schnell, hinter die Felsen dort!“ Dolores mühte sich, knietief im Morast steckend und mit ihrem Teddy im Arm, besagten Felsvorsprung zu erreichen. Immer wieder knackte und schmatzte es zu ihren Füßen, so als liefe sie durch zähen Brei. Schließlich erreichte Dolores das Versteck und presste sich so flach es ging auf den moosbewachsenen Stein, als plötzlich ein riesiger Schatten vor ihr auftauchte, ein Gewirr aus Spinnenbeinen und Fühlern mit einem hässlichen aufgeschwemmten Gesicht in der Mitte. Die Augen waren von einer eingewachsenen Naht fest verschlossen, und so tastete und kroch das Monster blind wie ein riesiger Grottenolm durch die Kaverne. Als es direkt neben Dolores’ Versteck angekommen war, hielt es inne und schnüffelte, dann wühlte es mit seinen Fühlern im Schlamm und sammelte schließlich mit zufriedenem Zischen etwas auf: „Hab ich dich, so klein und kostbar!“ Dolly sah, wie das Ding etwas winziges, rundes mit seinen tastenden Fühlern drehte und wendete. Sie beugte sich ein wenig vor, um näher zu erkennen, und schließlich sah sie, was sich der Sammler dort mit zufriedenem Grunzen ins blinde Maul stopfte. Es war ein kleines glänzendes Auge, wie das eines Kindes. Ihr Schrei hallte vielfach von den Höhlenwänden wider. Der riesige Sammler fuhr herum und schob seinen sackartigen Leib auf den Felsen zu. Gierig, tastend und schnüffelnd kam er näher: „Da ist jemand! Komm heraus! Ich kann dich riechen!“ „Denk schnell an etwas anderes!“ – flehte Ben, - „Ganz egal was!“ Doch Dolores konnte nicht denken. Sie starrte wie hypnotisiert auf den riesigen Schatten, der sich vor ihr aufgetürmt hatte und langsam nach ihrem goldenen Haar griff. „Wir sind verloren!“ – schrie es aus Bens Bauch. Die Fühler des Sammlers waren nur noch wenige Zentimeter von Dolores’ Gesicht entfernt. Sie verlor das Bewusstsein.
Songtekstvertaling
De inslag kwam hard en plotseling. Het was een wonder dat ze niets gebroken had en dat Ben veilig was gebleven. Nadat haar ogen een beetje gewend waren geraakt aan de duisternis, besefte Dolores dat ze in een soort vochtige grot was, in de modderige bodem waarvan ze dieper zonk met elke stap die ze nam. Het stonk vreselijk naar afval en brak water. Dolores stond op het punt om haar natte nachtjapon een beetje uit te wringen, toen ze een gorgelend geluid hoorde, gevolgd door een lange adem. "Een Verzamelaar!"fluisterde Ben, - "als hij ons ontdekt, zijn we verlost! Snel, achter de rotsen daar!"Dolores worstelde om deze rotsachtige outcrop te bereiken, tot aan haar knieën in de Moras en met haar Teddy in haar armen. Keer op keer brak het en sloeg op haar voeten, alsof ze door harde pap Rende. Uiteindelijk bereikte Dolores de schuilplaats en drukte zichzelf zo plat als ze kon op de met mos bedekte steen, toen plotseling een enorme schaduw voor haar verscheen, een wirwar van spinnenpoten en voelsprieten met een lelijk gezicht in het midden aangespoeld. De ogen waren dicht door een ingegroeide naad, en zo kroop het Monster blind door de grot als een grote OLM. Toen het vlak naast de schuilplaats van Dolores aankwam, pauzeerde en snuffelde het, dan rommelde het door de modder met zijn voelsprieten en verzamelde uiteindelijk iets met een tevreden Siss: "ik heb je, zo klein en kostbaar!"Dolly zag het ding draaien en draaien iets kleins, rond met zijn betastende sondes. Ze boog zich een beetje naar voren om beter te zien, en uiteindelijk zag ze wat de verzamelaar daar in zijn blinde mond stak met een tevreden Knorretje. Het was een glimmend oog, net als dat van een kind. De grote verzamelaar reed rond en duwde zijn zakachtige lichaam naar de rots. Hebberig, betast en snuffelend, kwam hij dichterbij: "daar is iemand! Kom naar buiten! Ik kan je ruiken!""Bedenk snel iets anders!- smeekte Ben, wat er ook gebeurde.Maar Dolores kon niet denken. Ze staarde alsof ze gehypnotiseerd was naar de enorme schaduw die zich voor haar had opgestapeld en langzaam naar haar gouden haar reikte. "We zijn verdwaald!- het schreeuwde uit Ben ' s maag. De sensoren van de verzamelaar waren slechts een paar centimeter verwijderd van Dolores' gezicht. Ze verloor het bewustzijn.