Jacques Brel — Les timides songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les timides" van Jacques Brel.
Songteksten
Les timides, a s’tortille, a s’entortille, a sautille
a s’met en vrille, a s’recroqueville, a rve d’tre un lapin
Peu importe d’o ils sortent, mais feuilles mortes
Quand le vent les porte, devant nos portes
On dirait qu’ils portent une valise dans chaque main
Les timides suivent l’ombre, l’ombre sombre de leur ombre
Seule la pnombre sait le nombre de leurs pudeurs de Levantin
Ils se plissent, ils plissent, ils jaunissent, ils rosissent
Ils rougissent, s’crevissent, une valise dans chaque main
Mais les timides, un soir d’audace, devant leur glace
Rvant d’espace, mettent leur cuirasse et alors place! Allons, Paris
Tiens-toi bien! Et vive la gare Saint-Lazare, mais on s’gare
On s’effare, on s’dsempare et on repart, une valise dans chaque main
Les timides, quand ils chavirent pour une Elvire, ont des soupirs
Ont des dsirs qu’ils dsirent dire, mais ils n’osent pas bien
Et leur matresse, plus prtresse en ivresse qu’en tendresse
Un soir les laisse, du bout des fesses, une valise dans chaque main
Les timides, alors vieillissent, alors finissent, se rapetissent
Et quand ils glissent dans les abysses, je veux dire, quand ils meurent
N’osent rien dire, rien maudire, n’osent frmir, n’osent sourire
Juste un soupir, et ils meurent, une valise sur le cњur.
Songtekstvertaling
Verlegen, trillend, trillend, trillend
a komt in een kronkel, een crouches, een rve d ' tre een konijn
Het maakt niet uit of ze naar buiten komen, maar dode bladeren
Als de wind ze draagt, voor onze deuren
Het lijkt erop dat ze een koffer in elke hand dragen.
De verlegen volgen de schaduw, de donkere schaduw van hun schaduw
Alleen de mensen kennen hun bescheidenheid.
Ze kreuken, ze kreuken, ze worden geel, ze blozen
Ze blozen, spleet, een koffer in elke hand.
Maar de verlegen, een gedurfde avond, voor hun ijs
Rvant van de ruimte, zet hun slagschip en dan plaats! Allons, Parijs
Hou je goed vast! Lang Leve het station Saint-Lazare, maar we Parkeren
We verdwalen, verdwalen en vertrekken, een koffer in elke hand.
De verlegen, als ze kapseizen voor een Elvire, Zuchten
Hebben de PSIR ' s die ze wisten te zeggen, maar ze durven niet goed
En hun moeder, rijker in dronkenschap dan in tederheid.
Op een avond verlaat hij ze, van het einde van de billen, een koffer in elke hand
De verlegen, dan oud worden, dan eindigen, krimpen
En als ze in de afgrond glijden, bedoel ik, als ze sterven.
Durf niets te zeggen, vervloek niets, durf niet frmir, durf niet te glimlachen
Slechts een zucht, en ze sterven, een koffer op het hart.