Jacques Bertin — Le soir songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le soir" van Jacques Bertin.
Songteksten
Ne t’en fais pas pour l’ombre ni pour la patience
Elles progresseront ensemble avec le temps
Ni l’or à quoi le beau soir dénudé ressemble
Et qui semble parfumer le pays d’encens
Ne t’en fais pas. Tout vient à son temps, à son heure
L’oubli viendra, comme un messager des lointains
Ailleurs s'étrangle à nouveau le cor du sonneur
Annonçant des rémissions proches. Tout est vain
Tout est vain: on ne voit plus, qui blessaient les vignes
Ces routes tracées dans la chair vive au couteau
Juste une buée montant des souffrances, on devine
Mourant, les formes féminines des coteaux
Avec le temps, les trahisons, les espérances
Qu’en reste-t-il? Le parc oblique vers la nuit
Rentre, serrant sous ta veste ton peu de science
Tout vient à son heure, et le pardon de la pluie
Tout fut-il donc dépensé pour rien? Tu protestes
L’escalier geint. Ce soir, personne ne t’attend
Dans le noir tu parcours ta galerie de gestes
Le fardier d’insomnie s'ébranle pour cent ans
Ne t’en fais pas. Toute chose à la fin fait cendres
Même l’oiseau dont les braises brillent encore
Et, dans la nuit sans oubli où tu vas descendre
Son aile implorante frémit, dans le décor
Songtekstvertaling
Maak je geen zorgen over de schaduw of geduld.
Ze zullen samen verder gaan in de tijd
Noch goud hoe de mooie naakte avond eruit ziet
En dat schijnt het land van wierook te parfumeren.
Maak je geen zorgen. Alles komt in zijn tijd, in zijn tijd
Als een gezant van ver weg komt de vergetelheid.
Elders weer wurgt de Hoorn van de Ringer
Ik kondig Close remissies aan. Alles is tevergeefs.
Alles is tevergeefs: we zien niet meer wie de wijnstokken heeft verwond.
Deze wegen uitgezet in het vlees met het mes
Gewoon een mist van lijden, denken we.
Sterven, de vrouwelijke vormen van de hellingen
Met de tijd, verraad, hoop
Wat blijft er over? Het park schuin naar de nacht
Ga naar binnen, knijp onder je jas je kleine wetenschap
Alles komt op zijn tijd, en de vergeving van de regen
Is alles voor niets uitgegeven? U protesteert
De trap jammert. Vanavond wacht er niemand op je.
In het donker loop je door je galerie van gebaren
De fardier van slapeloosheid trilt al honderd jaar.
Maak je geen zorgen. Alles op het einde maakt as
Zelfs de vogel waarvan de gloeien nog schijnen
En, in de nacht zonder te vergeten waar je naar beneden gaat
Haar bedelende vleugel huivert, in de omgeving.