Jacek Kaczmarski — Ostatnie Dni Norwida songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ostatnie Dni Norwida" van Jacek Kaczmarski.
Songteksten
Piękno jest na to żeby zachwycało
Nie znam piękniejszej nad piękno ojczyzny
W której — minąwszy przeznaczeń mielizny
Warto zanurzyć obolałe ciało
Pychy się wyzbyć
Grobowce Piękna — kosztowne artyzmy
Których wieczności wzór — piramid stałość
Na duszę kładą tylko plamę białą
Jak bandaż kłamstwa co owija blizny
By nie bolało
A nad Sekwaną pochylona gałąź
Żywa pod blaskiem corocznej siwizny
Wspomina drzewo układane w pryzmy
Gdy Templariuszy Król spalał wspaniałość
W czas wielkiej schizmy
Ściemniała belka w narożniku izby
W której się kiedyś na ludwiki grało
Dobrze pamięta choć wygięta w pałąk
Czas gdy Moliera psy uliczne gryzły
Z Pana pochwałą!
Tu Marsyliankę też się poznawało
Gdy wolność tłumu obwieszczały gwizdy
I bruk paryski był - jak nigdy — żyzny
Bo gilotyna grała aż chrupały
Karki w bieliźnie
Po Bonapartem ścichły echa wyzwisk
Szańce Komuny w bieg życia wessało
I świat w bezduszną obrasta dojrzałość
Knuty z jedwabiu przemysł socjalizmy
Nabite Działo!
Ręce grabieją wino całkiem kwaśne
Na rękawiczki braknie mi pieniędzy
I myśl zmarznięta nie chce płynąć prędzej
A przecież przez nią i to dla niej właśnie
Umieram w nędzy…
Więc cóż jest piękno? Wód słoneczne bryzgi?
Diament w popiołach? Pamięć? Doskonałość?
Gdyby to tylko — byłoby za mało!
Dusza rozpięta raz na Krzyżu myśli
Wyrazi — Całość!
Songtekstvertaling
Beauty to delight
Ik weet niet mooier dan de schoonheid van het moederland
Waarin-na het einde van de school
Het is de moeite waard om het zieke lichaam te dopen.
Ontdoe je van trots.
Graven van schoonheid-duur vakmanschap
Wiens eeuwigheid een voorbeeld is de Piramide de bestendigheid
Alleen een witte vlek op de ziel
Als een verband een leugen die rond littekens wikkelt
Dus het doet geen pijn.
Een tak gebogen over de Seine
Levend onder de gloed van het jaarlijkse grijze haar
Noemt een boom in een prisma
Toen de Tempelier koning verbrande pracht
Tijdens de Grote Schisma
De straal in de hoek van de kamer was donker.
Waar ooit Louis speelde
Goed onthouden, hoewel gebogen in de hoofdband
Toen Molière werd gebeten door straathonden.
Met uw lof!
Hier werd ook de Marseillaise erkend
Als de menigte fluit,
En de Parijse steen was-meer dan ooit-vruchtbaar
Omdat de guillotine speelde tot het kroop.
Nek in ondergoed
Na Bonaparte stierven de echo ' s van de beschuldigingen weg.
Gezang van de Commune in de loop van het leven was waardeloos.
And the world into soulless maturity
Zwepen gemaakt van zijde de industrie van het socialisme
Geladen Geweren!
Handen harken de wijn is vrij zuur
Ik heb geen geld voor handschoenen.
En de gedachte bevroren wil niet sneller stromen
Maar door haar en voor haar
Ik sterf in armoede.…
Wat is schoonheid? Zonnewater spray?
Een diamant in de as? Geheugen? Perfectie?
Was het maar niet genoeg geweest.
Een ziel verscheurd aan het kruis van gedachte
Express-Geheel!