Ivano Fossati — La Casa songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Casa" van Ivano Fossati.
Songteksten
La casa aveva diecimila scalini
mille anni e più di cento bambini
la casa aveva certamente due porte
una in faccia al sole
e l’altra che ci pioveva sempre forte.
E in ogni stanza c’era più di un letto
per gli amori belli e quelli da non dire
e certamente c’era un tetto rosso
e muri bianchi per starci a ridosso
e muri bianchi per starci a ridosso.
E anime ad andare e a venire
era un gran bel camminare
gente che doveva lavorare
alla fermata delle sette
sotto i cappotti e sopra le biciclette.
C’era la scala che saliva al terrazzo
quaranta metri di vicinanza al cielo
per vedere le stelle d’agosto
che ci sembravano un velo
che sembrano comunque un velo.
Ci fu una donna che scrisse a qualcuno
io non ti voglio e non ti voglio più per niente
lui rotolò giù dal cielo sbagliato di marzo
quel suo amore già comunque morente
quel suo amore già comunque morente.
C’era un uomo che non ci aveva pensato ancora
e c’ero io che non avevo capito niente
ma sapevamo che non era tardi
per tutti e due così
ugualmente.
E avevamo poche canzoni
ma duravano tutto il giorno
gli facevamo fare andata e ritorno
facevano andata e ritorno
facevano andata e ritorno.
La casa aveva diecimila scalini
mille anni e non so più quanti bambini
bambini e operai tutti dentro al portone
aspettiamo che spiova signor padrone
aspettiamo che spiova signor padrone.
Aspettiamo che spiova signore
noi aspettiamo che spiova.
Songtekstvertaling
Het huis had tienduizend treden.
duizend jaar en meer dan honderd kinderen
het huis had zeker twee deuren.
een in het gezicht van de zon
en de andere die altijd op ons regende.
En in elke kamer was er meer dan één bed
voor de mooie liefdes en zij die niet zeggen
en er was zeker een rood dak.
en witte muren om ons dichtbij te houden
en witte muren om ons dichtbij te houden.
En zielen die komen en gaan
het was een geweldige wandeling.
mensen die moesten werken
bij de halte van zeven uur
onder jassen en over fietsen.
Er was een trap naar boven naar het terras.
veertig meter afstand tot de hemel
om de Augustus sterren te zien
dat zag eruit als een sluier voor ons
wat nog steeds op een sluier lijkt.
Er was een vrouw die iemand schreef.
Ik wil je niet meer en Ik wil je niet meer.
hij rolde uit de verkeerde hemel van maart
dat zijn liefde toch al stervende is.
die liefde van jou is al stervende.
Er was een man die er nog niet aan had gedacht.
en ik begreep er niets van.
maar we wisten dat het nog niet te laat was.
voor ons allebei.
net.
En we hadden een paar liedjes
maar het duurde de hele dag.
we lieten hem heen en weer gaan.
ze gingen rond en rond.
ze gingen heen en weer.
Het huis had tienduizend treden.
duizend jaar en ik weet niet hoeveel kinderen
kinderen en arbeiders allemaal binnen de poort
laten we wachten tot je Mr. meester doorboort.
laten we wachten tot u spioneert, meester.
We wachten tot hij omhoog schiet.
we wachten tot de piek.