Isabelle Boulay — Le banc des délaissés songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le banc des délaissés" van Isabelle Boulay.
Songteksten
Vendredi quatre heures devant la cathédrale
Dans le clocher les grandes cloches sonnent encore
Au rendez-vous en dessous les remparts
Chaque minute est une éternité
J’entends ta voix qui m’appelle
Je cherche dans la foule sans trouver
J’attends sur le banc des délaissés
J’attends toute seule parmi les milliers
Àchaque instant j’espère te trouver
Àmes côtés sur le banc des délaissés
Vendredi cinq heures les gens sont pressés
Seuls les pigeons et les touristes sont restés
Les amants se retrouvent sur les quais sous le pont
Ils s’entrelacent serrés et s’embrassent en partant
J’entends ta voix qui m’appelle
Je cherche dans la foule sans trouver
J’attends sur le banc des délaissés
J’attends toute seule parmi les milliers
Àchaque instant j’espère te trouver
Àmes côtés sur le banc des délaissés
Vendredi sept heures la place est vidée
Y a plus de soleil dans les vallées de cette cité
Les ombres des arbres se rejoignent àmes pieds
Comme la marée montante sur le banc des délaissés
J’entends ta voix qui m’appelle
Je cherche dans la foule sans trouver
J’attends sur le banc des délaissés
J’attends toute seule parmi les milliers
Àchaque instant j’espère te trouver
Àmes côtés sur le banc des délaissés
Des délaissés
Des délaissés
Songtekstvertaling
Vrijdag vier uur voor de kathedraal
In de klokkentoren luiden de grote klokken nog steeds
Op de rendez-vous onder de wallen
Elke minuut is een eeuwigheid.
Ik hoor je stem me roepen.
Ik zoek in de menigte zonder te vinden
Ik wacht op de bank van de verlatenen.
Ik wacht alleen tussen de duizenden
Elk moment dat ik hoop je te vinden
Aan mijn zijkanten op de bank van de verlorenen
Vrijdag vijf uur mensen hebben haast
Alleen duiven en toeristen bleven over.
Geliefden bevinden zich op de dokken onder de brug.
Ze verbinden elkaar strak en kussen als ze weggaan.
Ik hoor je stem me roepen.
Ik zoek in de menigte zonder te vinden
Ik wacht op de bank van de verlatenen.
Ik wacht alleen tussen de duizenden
Elk moment dat ik hoop je te vinden
Aan mijn zijkanten op de bank van de verlorenen
Vrijdag om zeven uur is het hier leeg.
Er is meer zon in de valleien van deze stad
De schaduwen van de bomen sluiten zich aan bij mijn voeten.
Zoals het opkomende tij op de bank van de verlorenen
Ik hoor je stem me roepen.
Ik zoek in de menigte zonder te vinden
Ik wacht op de bank van de verlatenen.
Ik wacht alleen tussen de duizenden
Elk moment dat ik hoop je te vinden
Aan mijn zijkanten op de bank van de verlorenen
Verlaten
Verlaten