Irrlicht — Fern jeder Zeit songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Fern jeder Zeit" van Irrlicht.

Songteksten

Der Mond steht einsam fern am Himmel,
ertrinkt im Lichtermeer der kalten Stadt.
Über den Dächern ein Hauch Unsterblichkeit
Die schlafende Schönheit wurde ruhevoll ins Grab gelegt,
gelebt in deinen Träumen,
betend, etwas möge dir entgegentreten.
Und die Existenz vergeht im Traumgebilde, belebt die Zeit.
Der Hauch eines Duftes, befleckt vom zarten Schimmer,
über die Weite ziehend.
Ein Bild schwebt durch den Raum, zersetzt sich in klirrender Kälte.
Regenduft, als wäre einzig die Nacht unser Ziel,
jene Sphären zu ergründen, die einst der Stille angegliedert,
durch verlassene Räume des Daseins schreiten.
Jedes Feuer begann irgendwann — von der Glut losgelöst, ausgeweitet zu einem
allesverschlingenden Inferno,
dessen Keim seine Wurzeln einst verleugnete,
uns nun mit Asche zugedeckt,
um die Rechtfertigung für das Dasein zu liefern.
Regenduft, als wäre einzig der Traum unser Leben,
welcher jenes Sinnbild geschlossen in sich trägt,
um die Wasser der Reinheit zu trinken.
Jenen Moment in sich vereinnahmt,
welcher das Traumgebilde zerreißt
und dieses den Strom hinunterzerrt,
in endlose Gefilde vergellener Wirklichkeit.
Regenduft, als wäre deine liebliche Stimme verstummt.
Regenduft, als wäre dein Augenstrahl erloschen.
Regenduft, als wäre dein Körper tödlich verwundet,
ermattet und gestorben mit deinem letzten Atemzug.

Songtekstvertaling

De maan staat alleen aan de hemel,
verdrinkt in de zee van licht van de koude stad.
Boven de daken een adem van onsterfelijkheid
De Doornroosje werd rustig in het graf gelegd.,
leefde in je dromen,
bidden, iets kan je confronteren.
En het bestaan verdwijnt in de droom, verlevendigt de tijd.
De aanraking van een geur, bevlekt door de tere glinstering,
we gaan door het uitspansel.
Een beeld zweeft door de kamer, ontbindend in de klinkende kou.
De geur van regen, alsof alleen de nacht ons doel was,
om die sferen te doorgronden die ooit tot stilte behoorden,
wandelen door verlaten ruimtes van bestaan.
Elk vuur begon op een bepaald punt-los van de kolen, uitgebreid tot een
alle verslindende Inferno,
wiens zaad ooit zijn wortels verloochende,
ons nu bedekt met as,
om het bestaan te rechtvaardigen.
Regengeur, alsof alleen de droom ons leven was,
die dat symbool op zichzelf gesloten heeft.,
om het water van zuiverheid te drinken.
Dat Moment op zich,
die de droom verscheurt
en dit trekt de stroom naar beneden,
in eindeloze vlakten van vergellener realiteit.
Het ruikt naar regen, alsof je mooie stem het zwijgen is opgelegd.
Het ruikt naar regen, alsof je Oogstraal eruit is gegaan.
Regengeur, alsof je lichaam dodelijk gewond was.,
vermoeid en dood met je laatste adem.