Iron & Wine — Passing Afternoon songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Passing Afternoon" van Iron & Wine.
Songteksten
There are times that walk from you like some passing afternoon
Summer warmed the open window of her honeymoon
And she chose a yard to burn but the ground remembers her
Wooden spoons, her children stir her Bougainvillea blooms
There are things that drift away like our endless, numbered days
Autumn blew the quilt right off the perfect bed she made
And she’s chosen to believe in the hymns her mother sings
Sunday pulls its children from the piles of fallen leaves
There are sailing ships that pass all our bodies in the grass
Springtime calls her children 'till she let’s them go at last
And she’s chosen where to be, though she’s lost her wedding ring
Somewhere near her misplaced jar of Bougainvillea seeds
There are things we can’t recall, blind as night that finds us all
Winter tucks her children in, her fragile china dolls
But my hands remember hers, rolling 'round the shaded ferns
Naked arms, her secrets still like songs I’d never learned
There are names across the sea, only now I do believe
Sometimes, with the windows closed, she’ll sit and think of me But she’ll mend his tattered clothes and they’ll kiss as if they know
A baby sleeps in all our bones, so scared to be alone
Songtekstvertaling
Er zijn momenten dat je van je af loopt als een passerende middag.
Summer verwarmde het open raam van haar huwelijksreis.
En ze koos een tuin om te branden maar de grond herinnert zich haar
Houten lepels, haar kinderen roeren haar Bougainvillea bloemen
Er zijn dingen die wegdrijven als onze eindeloze, genummerde dagen.
Autumn blies de deken van het perfecte bed dat ze maakte.
En ze heeft ervoor gekozen om te geloven in de hymnen die haar moeder zingt
Zondag trekt zijn kinderen uit de stapel gevallen bladeren
Er zijn zeilschepen die al onze lichamen in het gras passeren.
De lente roept haar kinderen tot ze ze laat gaan
En ze heeft gekozen waar ze moet zijn, al is ze haar trouwring kwijt.
Ergens in de buurt van haar misplaatste pot bougainvillea zaden.
Er zijn dingen die we niet kunnen herinneren, blind als de nacht die ons allemaal vindt
Winter stopt haar kinderen erin, haar fragiele Chinese Poppen.
Maar mijn handen herinneren zich de hare, rolend rond de Varens
Naakte armen, haar geheimen nog steeds als liedjes die ik nooit geleerd had
Er zijn Namen over de zee, maar nu geloof ik
Soms, met de ramen dicht, zal ze zitten en aan me denken maar ze zal zijn verscheurde kleren herstellen en ze zullen kussen alsof ze weten
Een baby slaapt in al onze botten, zo bang om alleen te zijn