Iris DeMent — Hobo Bill's Last Ride songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Hobo Bill's Last Ride" van Iris DeMent.
Songteksten
Riding east-bound freight train, stealing through the night
He was just a lonesome hobo who was fighting for his life
The sadness in his eyes revealed the torture of his soul
As he raised a weak and weary hand to brush away the cold
Outside the rain is falling on that lonely boxcar door
But the little frame of Hobo Bill lay still upon the floor
As the train sped through the darkness and the raging storm outside
No one knew that Hobo Bill was taking his last ride
He was a lonesome hobo
No warm lights flickered 'round him no blankets were there to fold
There was nothing but the howling wind and the driving rain so cold
As he heard a whistle blowing in a dreamy kind of way
The hobo seemed contented for he smiled there where he lay
It was early in the morning when they raised the hobo’s head
The smile still lingered on his face, though Hobo Bill was dead
There was no one there to weep for him or soothe his weary soul
For he was just a hobo who had died out in the cold
He was a lonesome hobo
Songtekstvertaling
Rijden oostwaarts vrachttrein, stelen door de nacht
Hij was gewoon een eenzame zwerver die vocht voor zijn leven.
Het verdriet in zijn ogen onthulde de marteling van zijn ziel
Terwijl hij een zwakke en vermoeide hand ophief om de kou weg te vegen
Buiten valt de regen op die eenzame deur van de wagon.
Maar het kleine frame van Hobo Bill lag nog op de grond.
Terwijl de trein door de duisternis en de razende storm ging
Niemand wist dat Hobo Bill zijn laatste rit maakte.
Hij was een eenzame zwerver.
Geen warme lichten flikkerden om hem heen geen dekens waren er om op te vouwen
Er was niets anders dan de huilende wind en de rijzende regen zo koud
Terwijl hij een fluitje hoorde fluiten op een dromerige manier
De zwerver leek tevreden want Hij glimlachte daar waar hij lag.
Het was vroeg in de ochtend toen ze het hoofd van de zwerver ophieven.
De glimlach hing nog steeds op zijn gezicht, hoewel Hobo Bill dood was.
Er was niemand om voor hem te huilen of zijn vermoeide ziel te kalmeren.
Want hij was gewoon een zwerver die in de kou was gestorven.
Hij was een eenzame zwerver.