Ion Dissonance — Tarnished Trepidation songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Tarnished Trepidation" van Ion Dissonance.
Songteksten
With a dissatisfying taste in my mouth,
I swallow what’s left of my pride, as I am fed my last
meal.
Remember how I claimed to be less than a pious being?
You can now leave me father, no words could excuse me now.
Now words could excuse me now.
Each iron bar holds a secret meaning, given during my time here.
Each iron bar holds a different face, tarnished before
my time here.
The once feared «Man dressed in black», now a symbol of anticipation.
My only regret, not being able to ride my soul of these
minacious voices.
With time they have grown, colder pushing my ego to an intense solstice.
When they come for me, I will not fight.
I am ready to go in peace, the time is right.
I was foolish to believe, that I could single-handedly
save humanity.
The sacrifice was offered long before I was conceived.
But beware, where I failed.
Someone will inevitably succeed.
Someone will succeed.
My legs and arms are now braced tightly.
I feel my pulse through theses shackles.
Frail and frigid I lay, hopelessly on the confines
Of the silver table known to me as my death bed.
Slowly losing control, growing number.
My eyes close.
I bid myself farewell.
As to those whose lives were lost on the account
Of these homicides, the sacrifice was offered long
before I was conceived.
I was conceived.
Songtekstvertaling
Met een onbevredigende smaak in mijn mond,
Ik slik wat er over is van mijn trots, terwijl ik mijn laatste Eten krijg.
maaltijd.
Weet je nog dat ik zei dat ik minder was dan een vroom wezen?
Je kunt me nu verlaten vader, geen woorden kunnen me nu verontschuldigen.
Nu kunnen woorden me excuseren.
Elke ijzeren staaf heeft een geheime betekenis, gegeven tijdens mijn tijd hier.
Elke ijzeren staaf heeft een ander gezicht.
mijn tijd hier.
De ooit gevreesde "Man gekleed in het zwart", nu een symbool van anticipatie.
Mijn enige spijt, niet in staat zijn om mijn ziel te berijden van deze
minzame stemmen.
Met de tijd zijn ze gegroeid, kouder en duwen mijn ego naar een intense zonnewende.
Als ze me komen halen, zal ik niet vechten.
Ik ben klaar om in vrede te gaan, de tijd is rijp.
Ik was dom om te geloven, dat ik in mijn eentje
red de mensheid.
Het offer werd aangeboden lang voordat ik verwekt werd.
Maar pas op, waar ik gefaald heb.
Iemand zal onvermijdelijk slagen.
Iemand zal slagen.
Mijn benen en armen zijn nu stevig vastgespijkerd.
Ik voel mijn pols door de ketenen.
Zwak en frigide lig ik, hopeloos op de grenzen
Van de zilveren tafel die ik ken als mijn sterfbed.
Langzaam verlies van controle, groeiend aantal.
Mijn ogen sluiten.
Ik neem afscheid.
Wat hen betreft, van wie de zielen van anderen op de Aarde verdwenen.
Van deze moorden werd het offer lang aangeboden.
voordat ik verwekt werd.
Ik ben verwekt.