Интонация — Плюшевый мишка songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Плюшевый мишка" van Интонация.
Songteksten
Эти мысли эти сны
Эти ночи эти дни
Проводили лето
Одиноко сердце бьется вновь
В километрах от земли
Я сгораю от любви
Океан печали разлучает островами
Пусть ну и пусть эта грусть
Нас с тобою разделяет, но я вернусь
Знай, так и знай есть и рай
Все что нам с тобою надо лишь коснуться взглядом
Мне бы обратный билет, но слишком поздно
Вестники времени вещают о приходе осени
И крылья унесут меня в воспоминания
Я стану прошлым в твоих мыслях остывая
Уже скучаю, а что будет потом трудно представить
Трудно быть рядом с тем кто не понимает
Под этим листопадом плюшевый мишка
Брошен в лужу не нужною игрушкой малышкой
Записная книжка, старые знакомые
В кармане Winston, гудки в телефоне
Абонент вне зоны доступа, Господи,
Что со мной объясни почему я стал черствым?
Прости. И ей пошли прощение.
Ты унеси меня в порывах ветра подари мгновения
Губ прикосновения, её ладони теплые
И те глаза в которых жизнь, а не утопия
Пусть ну и пусть эта грусть
Нас с тобою разделяет, но я вернусь
Знай, так и знай есть и рай
Все что нам с тобою надо лишь коснуться взглядом
Songtekstvertaling
Deze gedachten deze dromen
Deze nachten tegenwoordig
Bracht de zomer door
Eenzaam hart slaat weer
Kilometers van de aarde.
Ik Brand van liefde
De oceaan van verdriet scheidt de eilanden
Laat het goed en laat dit verdriet
We zijn gescheiden, maar ik kom terug.
Weet, en weet dat er een paradijs is
Alles wat jij en ik nodig hebben is alleen contact met onze ogen.
Ik wil graag een retourticket, maar het is te laat.
Time bodes zenden de komst van de herfst uit
En de vleugels brengen me terug naar mijn herinneringen
Ik zal het verleden worden in je gedachten die afkoelen.
Ik mis je nu al, maar het is moeilijk voor te stellen wat er later zal gebeuren.
Het is moeilijk om bij iemand te zijn die het niet begrijpt.
Onder dit blad valt een teddybeer.
In een plas gegooid door een onnodige speelgoedbaby
Notitieboekje, oude kennissen
In je Winston zak piept hij in je telefoon.
De abonnee is uit de toegangszone, in godsnaam.,
Waarom ben ik zo ongevoelig geworden?
Sorry. En ze werd vergeven.
Je draagt me weg in de windstoten geef me momenten
Lippen aanraken, haar handpalmen warm
En de ogen waarin het leven, niet utopia
Laat het goed en laat dit verdriet
We zijn gescheiden, maar ik kom terug.
Weet, en weet dat er een paradijs is
Alles wat jij en ik nodig hebben is alleen contact met onze ogen.