Insomnium — The Day It All Came Down songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Day It All Came Down" van Insomnium.
Songteksten
Foul voices welcome me to loneliness
Graceful tunes on her lips have now ceased
This winter’s here to surpass all the hopes
And dreams succumb to nightmares and freezing air
Now lonely is my road, path paved with bitter thoughts
Conception of beauty excluded from this heart
Within closed doors no-one speaks, behind barred windows no soul lives
As I walk the soil beneath my feet is crumbling…
She was my sun and now the light has faded away
Night condensing around me, leading astray
Shining image torn down, remembrance of her fades
Left but anguish and shame to haunt me in the shades
Should I be content with the memory of the life I had?
Or is the Hell knowing what we could have become?
— Quite indifferent as the tides of time have now turned
And the past is buried in a drift of whirling snow
…White sheet covering all things left behind…
And from now on there’s an abscence of hope…
She was my sun and now the light has faded away
Night condensing around me, leading astray
Shining image torn down, remembrance of her fades
Left but anguish and shame to haunt me in the shades
So be it, perdition is my home,
Since the day it all came down
Songtekstvertaling
Slechte stemmen verwelkomen me in eenzaamheid
Gracieuze deuntjes op haar lippen zijn nu gestopt
Deze winter is hier om alle hoop te overtreffen.
En dromen bezwijken aan nachtmerries en ijskoude lucht
Nu is eenzaam mijn weg, pad geplaveid met bittere gedachten
Begrip van schoonheid uitgesloten van dit hart
Binnen gesloten deuren spreekt niemand, achter gesloten ramen geen ziel leeft
Terwijl ik over de grond onder mijn voeten loop, is het aan het afbrokkelen.…
Ze was mijn zon en nu is het licht verdwenen
De nacht die om me heen condenseert, die op een dwaalspoor brengt
Shining image down, remembrance of her fades
Achtergelaten door angst en schaamte om me in de schaduw te achtervolgen.
Moet ik tevreden zijn met de herinnering aan het leven dat ik had?
Of weet de hel wat we hadden kunnen worden?
- Nogal onverschillig als de getijden van de tijd zijn nu veranderd
En het verleden is begraven in een drift van wervelende sneeuw
... Witte laken over alle achtergelaten dingen…
En van nu af aan is er een abcence of hope…
Ze was mijn zon en nu is het licht verdwenen
De nacht die om me heen condenseert, die op een dwaalspoor brengt
Shining image down, remembrance of her fades
Achtergelaten door angst en schaamte om me in de schaduw te achtervolgen.
Het zij zo, ondergang is mijn thuis.,
Sinds de dag dat alles naar beneden kwam