Inner Shrine — Angelic Visions songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Angelic Visions" van Inner Shrine.
Songteksten
Mother, I’m lying in the dust… I've forgotten what I am
I don’t know what I’ll be The day you gave me the first dawn, has been for you the last dusk
Along impassable paths I’ve roamed and now I sense the end
A never grown child comes back to you
A soul too tired because of living, too tired to flee away another time
…to search a new way without you
Desolated, alone… in the shadows of loneliness he stares
Only the weight of an immense void in his heart as he looks the seraphic gaze
of the angel
Every step is a bitter tear, every trampled leaf a torn in his palm
Fallen in the mud he lays crying… a handful of dead leaves in his hand
…lurking to reach the statue… to touch his lost love only once more…
Only the weight of an immense void of handful of dead leaves in his hand
Slowly my body embraces the feet of this statue so cold in a november day
My flesh and my spirit finally chilled
Now I face the end… I'm part of you… I'm lost with you in an eternal embrace
The final shine of this light eternal… the spiritual union at the end
Welcome my sweet child… don't cry my son, because you have suffered too much…
don’t cry…
your mother forever with you shall be
Songtekstvertaling
Moeder, Ik lig in het stof... Ik ben vergeten wat ik ben.
Ik weet niet wat Ik zal zijn de dag dat je me de eerste dageraad gaf, was voor jou de laatste schemering
Langs onbegaanbare paden heb ik gezworven en nu voel ik het einde
Een nooit volwassen kind komt terug naar jou
Een ziel te moe om te leven, te moe om een andere keer te vluchten.
... om een nieuwe weg te zoeken zonder jou
Verlangend, alleen... in de schaduw van eenzaamheid staart hij
Alleen het gewicht van een immense leegte in zijn hart als hij kijkt naar de serafijnse blik
van de engel
Elke stap is een bittere traan, elk vertrapt blad een gescheurd in zijn palm
In de modder gevallen ligt hij huilend ... een handvol dode bladeren in zijn hand
... op de loer om het standbeeld te bereiken... om zijn verloren liefde nog eens aan te raken.…
Alleen het gewicht van een enorme leegte van een handvol dode bladeren in zijn hand.
Langzaam omhelst mijn lichaam de voeten van dit standbeeld zo koud in een november dag
Mijn vlees en mijn geest eindelijk gekoeld
Nu zie ik het einde onder ogen ... Ik ben een deel van jou... Ik ben verloren met jou in een eeuwige omhelzing.
De laatste glans van dit licht eeuwig ... de spirituele eenheid aan het einde
Welkom mijn lieve kind ... huil niet mijn zoon, want je hebt te veel geleden…
niet huilen.…
je moeder zal altijd bij je zijn.