In Mourning — Past October Skies (The Black Lodge Revisited) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Past October Skies (The Black Lodge Revisited)" van In Mourning.
Songteksten
The tired moon was crawling through the trees
The branches were casting shadows on the ground
A sad tale took place that October morning
A lost soul left home for the last time
Betrayed by the world, the unknown and invisible
Tangled in a web of reality never real for her
The view of the world was so different
From underneath the surface
In the water she felt no pain
And the wings of the magpie swept her breath away
She kneeled for death in silence
The trail to the lodge is Julia
In the water she felt no pain
And the wings of the magpie swept her breath away
She was left to this decision alone
Misguided in the careless crusade
So she went away that day
It was the end of her world
She walked the narrow way blinded by life
Blinded by life
The presence of pain was here
In water tears were invisible
It was all in the crest of misery
She kneeled for death in silence
No answers will be found and the black lodge still remains
It has always been the end, and she was finally there
The dying moon laid down to rest through the nightmares
And overhead the cloudy sky started to cry
Songtekstvertaling
De vermoeide maan kroop door de bomen.
De takken wierpen schaduwen op de grond.
Een triest verhaal vond plaats die oktober ochtend
Een verloren ziel voor de laatste keer het huis verlaten
Verraden door de wereld, het onbekende en het onzichtbare
Verstrikt in een web van realiteit nooit echt voor haar
Het beeld van de wereld was zo anders.
Van onder de oppervlakte
In het water voelde ze geen pijn
En de vleugels van de ekster veegde haar adem weg
Ze knielde voor de dood in stilte.
Het pad naar de lodge is Julia.
In het water voelde ze geen pijn
En de vleugels van de ekster veegde haar adem weg
Zij werd alleen aan deze beslissing overgelaten.
Misleid in de onvoorzichtige kruistocht
Dus ging ze die dag weg.
Het was het einde van haar wereld.
Ze liep de smalle weg, verblind door het leven.
Verblind door het leven
De aanwezigheid van pijn was hier.
In het water waren tranen onzichtbaar.
Het was allemaal in het teken van ellende.
Ze knielde voor de dood in stilte.
Er zullen Geen antwoorden gevonden worden en de Black lodge blijft
Het is altijd het einde geweest, en ze was er eindelijk.
De stervende maan ging liggen om te rusten door de nachtmerries
En boven de bewolkte lucht begon te huilen