Imperial Vengeance — The Voice of Thelema songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Voice of Thelema" van Imperial Vengeance.
Songteksten
These green stained lips that proclaim Law announce another wonder
To an incidental audience that gather at the bar.
Another dose of poison poured, another emerald death
A sinister perversion: I am not as other men.
I foreswear the dreadful dactyl and substitute «that is»
Assuming now this inner-self, I swiftly change the mask.
The eloquence of angels with the honeyed tongue of sin
Doth drive these passions to the fore — the force that lies within.
Myriad martyrdoms playing against backdrops of carnality
A stage-managed lifestyle in the Theatre of Absurd
Parading to a vacant gilded gallery.
The voice that once invoked dark goddesses now resounds unheard.
The priapistic plagiarist who writes upon ruled lines
And quails as fragile empires burn, he signs a deal with Peace.
Vile rumour flies around the rotten carcass of golden glory days
Impotent as interest fades and sales of Gospels cease.
Silence the tongue of the Father, I will endure to the end.
Driven into exile, and now the beggar at the feast
White stains upon the parchment pure, proclaim myself «The Beast»
The crystals spread before me as I read the self-penned prayer
Vengeance only breathes thy name, the watchword of Despair.
Then it came — and by the swaying flame, granted the sight,
The power, the glory and light:
Golden, these words, the sweet voice of Thelema
Drawing me in, taking my hand.
I am the One, I am the oracle — I am the wisdom, I am the light
Love under Will, shall be the only way
Join me now in Thelema, The Garden of Delight.
«But be aware, that every joy has a price
Give unto me, mind and body, through black oaths uttered thrice.»
Knew not I the fatal lure of her angelic voice
A ghostly echo in my ears as if from heaven sent
To whisper in the heat of day, of bluest skies and rolling sands
And not the grime of London, grey beneath the firmament.
In half-lit smoky chambers I ingest her icy balm.
Nocturne’s baleful revelry, now witness to her avatar:
But it was not to be, and now I cast the fatal dice
The frost-fire pulses in my veins, sweet ecstasies like ice.
This horror of great darkness. I am come to attain the light.
To gain my voice I make as dumb, and close the outer sight:
Oh, Thelema, I feel the Spring, the all-devouring Dawn.
Songtekstvertaling
Deze groene lippen die de wet verkondigen, kondigen een ander wonder aan.
Voor een incidenteel publiek dat bijeenkomt aan de bar.
Nog een dosis gif gegoten, nog een smaragd dood
Een sinistere perversie: ik ben niet zoals andere mannen.
Ik voorspel de vreselijke dactyl en vervang " dat is»
Ervan uitgaande dat dit innerlijke zelf, ik snel het masker te veranderen.
De welsprekendheid van engelen met de honingzoete tong van de zonde
Hij drijft deze hartstochten naar voren, de kracht die erin ligt.
Myriad martyrdoms die tegen vleselijk geweld spelen
Een toneelgeoriënteerde levensstijl in het theater van de absurde
Paraderen naar een lege vergulde galerie.
De stem die ooit donkere godinnen aanriep, klinkt nu ongehoord.
De priapistische plagiaat die op regels schrijft
En kwartels als fragiele rijken branden, tekent hij een deal met vrede.
Het gerucht gaat rond het verrotte karkas van gouden gloriedagen.
Impotent als de interesse vervaagt en de verkoop van evangeliën stopt.
Laat de tong van de Vader zwijgen, Ik zal het verdragen tot het einde.
Gedreven in ballingschap, en nu de bedelaar op het feest
Witte vlekken op het perkament zuiver, zeg dat ik het beest ben.»
De kristallen verspreidden zich voor mij toen ik het zelfgemaakte gebed las.
Wraak ademt alleen uw naam, Het Parool van wanhoop.
Toen kwam zij, en bij het vlammende vuur, dat de aanblik schonk. ,
De kracht, de glorie en het licht:
Golden, these words, the sweet voice of Thelema
Me naar binnen lokken, mijn hand vasthouden.
Ik ben de ene, Ik ben het orakel — ik ben de wijsheid, Ik ben het licht
Liefde onder wil zal de enige manier zijn
Kom nu naar Thelema, de tuin der vreugde.
"Maar wees je ervan bewust, dat elke vreugde een prijs heeft
Geef mij, geest en lichaam, door zwarte Eden driemaal uitgesproken.»
Ik wist niet dat ik de fatale lokroep van haar engelenstem was.
Een spookachtige echo in mijn oren alsof uit de hemel gezonden
Om te fluisteren in de hitte van de dag, van blauwste luchten en rolend zand
En niet de grime van Londen, grijs Onder het uitspansel.
In half verlichte rokerige kamers slik ik haar ijzige balsem.
Nocturne ' s feestvreugde, nu getuige van haar avatar.:
Maar het mocht niet zo zijn, en nu gooi ik de fatale dobbelsteen
De vorst-vuur pulsen in mijn aderen, zoete extase als ijs.
Deze verschrikking van grote duisternis. Ik ben gekomen om het licht te bereiken.
Om mijn stem te krijgen maak ik zo dom, en sluit de buitenkant:
Thelema, ik voel de lente, de alles verslindende dageraad.