Ignitor — Road of Bones songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Road of Bones" van Ignitor.
Songteksten
Thrown into a driving snowstorm
My eyes fill with darkness
I spoke against my country
And paid the price
Before me, foul Kolyma
Hungry maw swallows thousands
Feed her with the poor, the innocent
To work the mines
Ride, ride, ride on the road of bones
Die, die, die on the road of bones
Desolation does surround me
Permafrost is my cold bed
I’m a zombie of the Gulag
Dying slowly and living dead
Forty degrees below the redline
The purga blizzards howl
I curl up in my tent
To count my final days
Who I was no longer matters
I am nothing; I am no one
Just a tooth on this grinding gear
To break and be cast away
Ride, ride, ride on the road of bones
Die, die, die on the road of bones
Dread Vorkuta, whore of torture
Spreads her foul hands across the plain
In her clutches, Russia’s children
Pray for death to end the pain
Discovered in this land of solitude
A message scratched into a frozen stone:
«We died here, our skin a frozen blue.
Remember us, the forgotten and alone.»
On a day when the sun rose darkly
Body broken, spirit fled
The wind, it blew so hard,
My wounds scarcely bled.
Now I join the countless millions
Who in toil have died before me
Their bones ground into dust
To pave this road to hell
Ride, ride, ride on the road of bones
Die, die, die on the road of bones
Songtekstvertaling
In een sneeuwstorm gegooid
Mijn ogen vullen zich met duisternis.
Ik sprak tegen mijn land.
En betaalde de prijs
Voor mij, vuile Kolyma.
Hongerige zwaluwen duizenden
Voed haar met de armen, de onschuldigen.
Om de mijnen te bewerken
Ride, ride, ride on the road of bones
Sterf, sterf, sterf op de weg van botten
Desolatie omringt me.
Permafrost is mijn koude bed.
Ik ben een zombie van de Goelag.
Langzaam sterven en dood leven
40 graden onder de rode lijn
De purg blizzards huilen.
Ik kroop in mijn tent.
Om mijn laatste dagen te tellen
Wie ik was doet er niet meer toe.
Ik ben niets, Ik ben niemand.
Gewoon een tand op dit slijpgereedschap.
Om te breken en weggeworpen te worden
Ride, ride, ride on the road of bones
Sterf, sterf, sterf op de weg van botten
Dread Vorkuta, martelhoer
Spreidt haar vuile handen over de vlakte
In haar klauwen, Russische kinderen
Bid tot de dood om de pijn te beëindigen.
Ontdekt in dit land van eenzaamheid
Een bericht gekrast in een bevroren steen:
"We stierven hier, onze huid een bevroren blauw.
Denk aan ons, de vergeten en alleen.»
Op een dag waarop de zon duister wordt.
Lichaam gebroken, geest gevlucht
De wind blies zo hard,
Mijn wonden bloedden nauwelijks.
Nu sluit ik me aan bij de talloze miljoenen.
Die voor mij gestorven zijn.
Hun botten vermalen tot stof.
Om deze weg naar de hel te plaveien
Ride, ride, ride on the road of bones
Sterf, sterf, sterf op de weg van botten