Iam — Quand Ils Rentraient Chez Eux songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Quand Ils Rentraient Chez Eux" van Iam.
Songteksten
Freeman:
Quoi d’plus solitaire, qu’avoir l’destin comme père, l’mal comme compère
Quoi faire àpart s’taire, quand la mort t’guette sur l’asphalte
Les pieds sur terre, les yeux rivés sur les autres, quand ils rentraient
Moi j'étais, aux mêmes endroits fixés, la tête dans les étoiles, et Fallait-la voir, cette putain d’toile, irréelle que f’sait ma vie
La principale, celle qui s’trouve dans la rue, hélas la spirale
Celle qui t’mène vers l’gouffre, ou droit vers l’univers carcéral
Oùles gosses, s’perdent oùpour la plupart des âmes souffrent, oùles lames
s’ouvrent
Oùon t’prouve, qu’seule la force t’couvre, et qu’les faibles crèvent
Dans c’milieu, fallait pas être prêt, mais déterminésans trêve
Quand ils rentraient chez eux, j’trouvais qu’ils trahissaient la cause ouais
Pour moi y’avait pas d’pause, on était là, fallait occuper l’terrain
Quand ils rentraient chez eux, la force, virée àla haine, celle qui cerne
Berne, les proies ternes, qui s’perdaient, dans nos ruelles
Oùrègne l’cruel, l’ring des duels, l’truc habituel
Sauf qu’là, on voulait surtout pas qu’nos coeurs s’gèlent, Mam’zelle
Malgrétout, on vivait peut-être mieux qu’ceux qu’avaient tout
On riait au maximum, sachant qu’on avançait dans l’flou
C'était l’but, pas crever, vivre, dire qu’on existe, même ivres
Ma main libre, livre ma fibre, quand nos coeurs vibrent
Cible, la même chose, Rhô, ma passion la zik
L'émotion, chez nous, ça jamais étébasique
Quand ils rentraient chez eux, j’avais toujours d’côtéune p’tite larme
L’fait d’avoir grandi, sans père ni mère, m’a fait écouler trop d’grammes
Shurik’n:
Toujours de ceux qui restaient au sol collés, dans le décor
Comme ces bancs, devant l’océan béant
100 fois le monde fut refait rêves conquérants
Les pieds dedans on luttait vaillamment
A l’heure oùles autres rentraient les survivants
Errer dehors cherchant la clef des champs
Les nuages chevauchant, àl'espoir s’accrochant;
Malgréça, on riait fréquemment
Sous le lampadaire, ça chambrait méchamment
Inconscients, peut-être, alors que déjàdu son, nous étions les amants
Le principal soucis, c'était pas de manger décemment
Akhenaton:
J’rentrais doucement, àc't'heure tardive, quand le soleil chassait la nuit
Rempli d’exploits dans cet’jungle, oùtous les jours j’chassais l’ennui sur les
Marches, des heures sur le derche, blotti sur une seule barre de métal
Misère mentale, 10 balles en poche avec une Marlboro Light
Moi, j’chiale pas, je relate, c'était pas l’ghetto, mais que pouvais-je
Espérer d’mieux, en quittant l’domicile de mon père si tôt
Ma mère croyait qu’j’trainais dans l’métro, faisant la manche
Mais j’comptais les minutes àma montre, et tous ces putains d’jours c'était
Dimanche
Comme quand j’retirais l’huile, sur mes lèvres, de mon revers de manche
Regrettant les repas d’Man, quand j'étais môme, devant mon verre de menthe
Ouais timide, facilement vert de honte, cet air me hante
C’est bête comme on en arrive àhaïr ces petits cons pleins d’chance
Quand ils rentraient chez eux, l’assiette fumait àla maison
J’fumais des bongs àdéraison, dernier con àrester assis sur l’banc
Présent chaque saison, rimes magistrales, forgées làoùl'homme
Se forge, affrontant l’froid glacial en parka les nuits de mistral
La tête dans les étoiles, mes écouteurs, crachaient l’son d’Marley Marl
J’voulais m’faire la malle, sentiments posés sur un carnet sale
A force de lire, j’compris qu’Dieu n’a d'égal, j'étais dans l’noir
Et savoir que personne tendrait la main pour m’en sortir m’a fait mal
Quand ils rentraient sur le palier laissant soucis et crasses
J’suis restélààsubir, jusqu'àc'que mon propre thorax m'écrase
Comme quoi, le silence de la douleur est parfois bien plus fort que le bruit de la rage
Shurik’n:
Toujours de ceux qui restaient au sol collés, dans le décor
Comme ces bancs maître séant
C’trottoir a vu naître un nombre d’MC conséquents
Une grappe de persistants
Peu àpeu s’forgeant àl'heure oùd'autres patientaient leur repas
S’réchauffant, nous on parlait au vent
Les nuages chevauchant
L’estomac rugissant
La musique mûrissant
Nos rêves se dressant vers le firmament
C’est pas qu’on voulait fuir maman
Mais ce truc, on y tenait fermement
Ca nous a fait grandir, patiemment mûrir
L’envie de dire
Commencer às'languir
Songtekstvertaling
Freeman:
Wat kan er meer eenzaam zijn, dan het lot als vader te hebben, kwaad als een compere
Wat te doen aan part shut up, wanneer de dood wacht u op het asfalt
Voeten op de grond, ogen op anderen, toen ze thuis kwamen
Ik was, op dezelfde plaatsen gefixeerd, hoofd in de sterren, en moest het zien, dit verdomde doek, onwerkelijk dat Weet mijn leven
De belangrijkste, die op straat, helaas de spiraal
Degene die je naar de afgrond leidt, of rechtstreeks naar het gevangenis universum.
Waar de kinderen, verdwalen waar de meeste zielen lijden, waar de messen
open
Het is u bewezen, dat kracht u zal bedekken, en dat de zwakken zullen sterven.
In het midden was het niet nodig om klaar te zijn, maar vast te stellen zonder wapenstilstand.
Toen ze thuiskwamen, dacht ik dat ze de zaak verraden hadden.
Voor mij was er geen pauze, we waren er, we moesten het veld bezetten
Toen ze thuiskwamen, veranderde de kracht in haat, degene die rinkelt
Bern, de doffe prooi, die verloren ging, in onze steegjes
Waar is de wrede, de ring van duels, het gebruikelijke
Behalve dat we niet wilden dat ons hart zou bevriezen, mam ' Zelle.
Ondanks alles, leefden we misschien beter dan degenen die alles hadden.
We lachten tot het uiterste, wetende dat we vooruit gingen in de waas.
Het was het doel, niet te sterven, te leven, te zeggen dat we bestaan, zelfs dronken
Mijn vrije hand, lever mijn vezel af, als onze harten trillen
Doel, hetzelfde, Rhô, mijn passie, de zik.
De emotie, in ons, is nooit basisch
Toen ze thuiskwamen, had ik altijd een traan aan mijn zijde.
Toen ik opgroeide, zonder vader of moeder, liet ik te veel gram afzuigen.
Shurik ' N:
Altijd degenen die op de vloer bleven gelijmd, in de inrichting
Zoals deze banken, voor de gapende Oceaan.
100 keer werd de wereld opnieuw opgebouwd
We hebben dapper gevochten.
Tegen de tijd dat de rest van de overlevenden thuis kwamen
Op zoek naar de sleutel van de velden
Bewolking riding, hope claming;
Toch lachten we vaak.
Onder de lamp was het een slechte kamer.
Bewusteloos, misschien, terwijl we al geluid hadden, waren we geliefden.
De belangrijkste zorg was niet fatsoenlijk te eten
Akhenaton:
Ik kwam langzaam thuis, op dit late uur, toen de zon de nacht najoeg.
Vol met prestaties in deze jungle, waar ik elke dag verveling achtervolgde op de
Stappen, uren aan de rechterkant, gehuld op een enkele metalen staaf
Geestelijke ellende, 10 kogels in een zak met een Marlboro licht.
Ik schreeuw niet, ik rapporteer, het was niet het getto, maar wat kon ik
Hoop op beter, mijn vaders huis zo vroeg verlaten
Mijn moeder dacht dat ik in de metro rondhing.,
Maar ik telde de minuten op mijn horloge, en al die verdomde dagen was het
Zondag
Zoals toen ik de olie op mijn lippen uit mijn manchet haalde.
Als kind had ik spijt van het eten van een Man, voor mijn glas munt.
Ja verlegen, gemakkelijk groen van schaamte, die lucht achtervolgt me
Het is stom hoe we bij deze gelukkige kleine klootzakken komen.
Toen ze thuiskwamen, rookte het bord thuis.
Ik rookte altijd bongs op de eerste dag, de laatste zwendel die op de bank zat.
Presenteer elk seizoen, meesterlijke rijmpjes, gesmeed daar man
Gesmeed, geconfronteerd met de ijzige kou in parka de nachten van mistral
Hoofd in de sterren, mijn koptelefoon, spuwde het geluid van Marley Marl
Ik wilde weg, gevoelens op een vieze notebook
Door te lezen, begreep ik dat God geen gelijke heeft, Ik was in het donker
En wetende dat niemand naar me zou reiken, mij pijn zou doen.
Toen ze terugkwamen op de Overlanding maakte ze zich zorgen en grime
Ik bleef op tot mijn eigen thorax me verpletterde.
Zoals wat, de stilte van pijn is soms veel luider dan het geluid van woede
Shurik ' N:
Altijd degenen die op de vloer bleven gelijmd, in de inrichting
Zoals deze banken zittend meester
Dit trottoir zag de geboorte van een aantal consequente MC
Een cluster van persistente
Weinig tot weinig smeden op het moment dat anderen op hun maaltijd wachtten
Warming up, we waren aan het praten in de wind
The clouds riding
De brullende maag
Muziek aan het rijpen
Onze dromen stijgen naar het firmament
We wilden niet weglopen, Mam.
Maar dit ding, we hielden het vast.
Het liet ons groeien, geduldig volwassen
De wens om te zeggen
Begin te kwijnen