I Muvrini — Ne fermez pas la porte songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ne fermez pas la porte" van I Muvrini.

Songteksten

Ils ont longtemps marché
Ils viennent de ces chemins
Où les hommes et les femmes
N’ont jamais eu qu’un coin du feu
Pour y chanter la peine l’amour et le travail
Ils sont des gens du bord de l’eau et de la terre
Là-bas
Chez eux où la parole commence par le chant
Là-bas où le vent de l’histoire des autres
A souvent déchiré la paix sur leurs rivages
Leur laissant au cœur de vieux chagrins
Ne fermez pas la porte
Ils viennent d’une mémoire
Qui n’est pas racontée sur les bancs des écoles
De ces mémoires
Que seules les pierres racontent encore
Ce qu’ils ont au coeur est sur leur visage
Les mots qu’ils disent sont des mots simples
Qui parlent de vie de dignité
Quand d’autres pourraient croire
Que chez eux tout est perdu
Quand d’autres pourraient croire
Que tout s’est arrêté dans les veines de leur avenir
Un jour
On leur a dit que leur langue n’en était pas une
Que leur terre était pauvre
Ils y ont consenti
Ils n’y ont jamais cru
Ne fermez pas la porte
Dans les mains
Comme un geste d’amour du côté humble de la vie
Ils portent un bouquet de leur terre
Pour dire tous les arbres
Toutes les forêts
Tous les amours de chez eux
Dans les mains ils ont aussi une lumière
Comme celle qui brille dans leur maison
Là où ils vivent
Au pied d’une montagne fleurie
Ornée de couronnes de pierres
Petites murailles empreintes des pas
De leurs premiers jardiniers
Là où ils vivent
Au coeur de ces petits villages de pierre grise
Leurs châteaux
Qui portent des noms comme des poèmes
È quandu u primu ragiu si pesa nantu à u Monte Cintu
L’Alcudina o U San Petrone
Quand le jour se lève à Calasima
Leurs rêves à eux parlent de reconnaissance
De fraternité
Quand ils quittent ces châteaux-là
Plus ils s’en éloignent
Plus leurs coeurs y font retour
Mais ce qui les lie ì leur terre
Ne les oppose pas à tout ce qui les lie aux hommes
À tous les hommes
À tous les peuples
Ils ne sont pas que différents
Mais tellement semblables
Humains
Faibles et forts à la fois
Ne fermez pas la porte
Parfois il fait nuit sur leur chemin
Leur veilleuse tremble
Il leur arrive de tomber
Et quand chez eux un homme tombe
Quand une âme se perd
Quand un cœur s'égare
D’autres lui donnent la main
Le ciel reste muet
On dit que les portes se ferment
Chez eux
Quand les hommes se taisent
C’est qu’ils n’ont pas de mots pour le dire
C’est qu’ils ont beaucoup à dire
Une blessure
Une envie de guérir
Les mots qui ne leur viennent pas danser sur les lèvres
S’en vont hurler au fond de l'âme
Chez eux
Quand les hommes se taisent
Ce n’est pas pour piétiner la justice
C’est pour lui laisser sa place
Le silence c’est leur révolte
Le silence
C’est leur non violence à eux
Leur cri
Leur frontière
Leur retrait avec l’injustice
Le mot amour
Ils ne le disent qu’avec précaution
Mais il est partout dans l’air
Il est des mots dont ils pensent
Que moins on les prononce
Plus ils se font entendre
Ce soir
Autour du chant qui réchauffe la rencontre de soi
La rencontre de l’autre
Ils cherchent un feu de joie
La fin d’une peine
Ils cherchent ensemble
Le mot
Le regard
Le geste
Qui pourrait faire frémir la montagne
Comme une réponse à tout ce qui trahit
Comme une réponse à tout ce qui oublie …

Songtekstvertaling

Ze hebben lang gewandeld
Ze komen van deze paden
Waar mannen en vrouwen
Nooit een hoek van de brand gehad
Om daar te zingen de pijn van liefde en werk
Het zijn mensen van de kust van water en land.
Er
Thuis begint de speech met zingen
Daar waar de wind van de geschiedenis van anderen
Vaak verscheurde de vrede op hun kusten
Ze achterlaten in het hart van oude zorgen
Doe de deur niet dicht.
Ze komen uit een herinnering.
Dat wordt niet gezegd op de banken van de scholen
Van deze memoires
Dat alleen de stenen nog vertellen
Wat ze in gedachten hebben, zit op hun gezicht.
De woorden die ze zeggen zijn eenvoudige woorden.
Die spreken van een waardig leven
Wanneer anderen zouden kunnen geloven
Dat alles verloren is
Wanneer anderen zouden kunnen geloven
Dat alles stopte in de aderen van hun toekomst
Dag
Er werd hen verteld dat hun taal niet één was.
Dat hun land arm was
Ze waren het eens.
Ze hebben het nooit geloofd.
Doe de deur niet dicht.
In de handen
Als een gebaar van liefde aan de nederige kant van het leven
Ze dragen een boeket van hun land.
Om te zeggen alle bomen
Alle bossen
Alle liefdes van thuis
In de handen hebben ze ook een licht
Zoals degene die schijnt in hun huis
Waar ze wonen
Aan de voet van een bloeiende berg
Versierd met kroon van steen
Voetafdrukken met kleine wanden
Van hun eerste tuinders
Waar ze wonen
In het hart van deze kleine dorpen van grijze steen
Hun kastelen
Die namen dragen als gedichten
È quandu u primu ragiu si pesa nantu à U Monte Cintu
L ' alcudina of u San Petrone
Wanneer de dag in Calasima opkomt
Hun dromen spreken van erkenning.
Broederschap
Als ze deze kastelen verlaten
Hoe verder weg ze komen.
Hoe meer hun harten terugkeren
Maar wat hen aan hun land bindt,
Verzet je niet tegen alles wat hen bindt aan de mensen.
Aan alle mannen
Voor alle volkeren
Ze zijn niet zo verschillend
Maar zo vergelijkbaar.
Menselijk
Zwak en sterk tegelijkertijd
Doe de deur niet dicht.
Soms is het donker onderweg.
Hun nachtlicht beeft.
Ze vallen.
En wanneer in hen een man valt
Wanneer een ziel verloren is.
Als een hart op een dwaalspoor raakt
Anderen geven hem de hand.
De hemel blijft stil
Er wordt gezegd dat de deuren sluiten
Naar hen
Als de mensen zwijgen.
Het is dat ze geen woorden hebben om het te zeggen.
Ze hebben veel te zeggen.
Letsel
Een verlangen om te genezen
De woorden die niet naar hen komen dansen op de lippen
Ze gaan diep van binnen schreeuwen.
Naar hen
Als de mensen zwijgen.
Dit is niet om gerechtigheid te vertrappen.
Het is om hem zijn plaats te geven.
Stilte is hun opstand.
Stilte
Het is hun geweldloosheid voor hen.
Hun kreet
Hun grens
Hun terugtrekking met onrecht
Het woord liefde
Zij zeggen dit slechts met voorzichtigheid.
Maar het is overal in de lucht
Het zijn woorden waar ze aan denken.
Dat ze minder uitgesproken worden
Hoe meer ze zich laten horen
Vanavond
Rond het lied dat de ontmoeting van het zelf verwarmt
Elkaar ontmoeten
Ze zijn op zoek naar een vreugdevuur.
Het einde van een zin
Ze zoeken samen.
Woord
Kijken
Gebaar
Wie kan de berg laten beven
Als antwoord op alles wat verraadt
Als antwoord op alles wat vergeet …