Hubert Félix Thiéfaine — Résilience zéro songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Résilience zéro" van Hubert Félix Thiéfaine.
Songteksten
Ma mémoire joue sur les reflets
des étoiles mortes au firmament,
des regards aveugles et muets
dans l’immobilité du temps.
L’aubépine se prend pour la rose
et l’idiot devient Président,
les naïades se métamorphosent
mais le passé reste au présent.
On n’oublie jamais nos secrets d’enfant,
On n’oublie jamais nos violents tourments,
l’instituteur qui nous coursait,
sa blouse tâchée de sang.
On n’oublie jamais
nos secrets d’enfant.
Les lueurs des rêves enfantins
dans leur transparence édulcore
les derniers soleils du matin
sur les frissons bleus de nos corps.
C’est le lent crépuscule d’automne
sous la pluie des mortes saisons,
c’est la cloche des lundis qui sonne
les heures de la désolation.
On n’oublie jamais nos secrets d’enfant,
On n’oublie jamais nos violents tourments,
l’instituteur qui nous coursait,
sa blouse tâchée de sang.
On n’oublie jamais
nos secrets d’enfant.
«Au commencement était le verbe,
intransitif et déroutant,
venu des profondeurs acerbes
et noires des gargarismes d’enfants.
Les rugissements de l’Univers
dans les cours de récréation
écorchaient les pieds de mes vers
pointus sous les humiliations.
On n’oublie jamais les secrets, on n’oublie jamais les tourments,
l’instituteur qui nous coursait, sa blouse tâchée de sang…
On n’oublie jamais les secrets, on n’oublie jamais les tourments,
l’instituteur qui nous coursait, sa blouse tâchée de sang !"
(Thanks to Lola Fedrith for these lyrics)
Songtekstvertaling
Mijn geheugen speelt op de reflecties
van de dode sterren naar het uitspansel,
blinde en domme blikken
in de stilte van de tijd.
Meidoorn is voor de roos.
en de idioot wordt president.,
de Naiads zijn metamorfoserend.
maar het verleden blijft in het heden.
We vergeten nooit onze kindergeheimen.,
We vergeten nooit onze gewelddadige kwellingen.,
de leraar die ons leidde.,
haar blouse bevlekt met bloed.
We vergeten nooit
onze kindergeheimen.
De gloed van kinderdromen
in hun zoete transparantie
de laatste Ochtendzonnen
op de blauwe rillingen van onze lichamen.
Het is de langzame Herfst schemering.
in the rain of The Dead Seasons,
het is de Maandagsklok die gaat
de uren van verwoesting.
We vergeten nooit onze kindergeheimen.,
We vergeten nooit onze gewelddadige kwellingen.,
de leraar die ons leidde.,
haar blouse bevlekt met bloed.
We vergeten nooit
onze kindergeheimen.
"In het begin was het werkwoord,
onbuigzaam en verwarrend,
kwam uit de scherpzinnige diepten
en zwarte gargles van kinderen.
Het gebrul van het universum
in recreatiecursussen
de voeten van mijn wormen gevild
scherp onder Vernedering.
We vergeten nooit de geheimen, we vergeten nooit de kwellingen,
de leraar die ons aanreed, zijn blouse bevlekt met bloed…
We vergeten nooit de geheimen, we vergeten nooit de kwellingen,
de leraar die ons rondrent, zijn bloederige blouse !"
(Dank aan Lola Fedrith voor deze teksten)