Horns of Hattin — Inquisitor songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Inquisitor" van Horns of Hattin.
Songteksten
1307, the Age of Darkness
Inquisitors arise
Holy knights confess their lies
Have you ever worshipped Baphomet?
Have you ever denied Christ?
Have you ever sodomized your brothers?
Confess the truth or die
They tied their hands behind their backs
With wheels they stretched and pulled their necks
With nails bored deep into their flesh
They stayed true until their death
Their life was gone
And so they died
No light was shining for their souls
In the cold of night
They burned to their bones
Treason took its toll
The torture chamber soaked in red
Endless screams were heard
For countless hours they had bled
Have you ever worshipped Baphomet?
Have you ever denied Christ?
Have you ever sodomized your brothers?
Confess nocturnal blasphemy or die
They tied their hands behind their backs
With wheels they stretched and pulled their necks
With nails bored deep into their flesh
Those noble knights stayed true until their death
Their life was gone
And so they died
No light was shining for their souls
In the cold of night
They burned to their bones
Sic transit
Gloria mundi
Songtekstvertaling
1307, The Age of Darkness
Inquisiteurs staan op
Heilige ridders bekennen hun leugens.
Heb je Baphomet ooit aanbeden?
Heb je Christus ooit verloochend?
Heb je ooit je broers verkracht?
Beken de waarheid of sterf.
Ze bonden hun handen op hun rug.
Met wielen strekten ze zich uit en trokken hun nek.
Met spijkers diep in hun vlees.
Ze bleven trouw tot hun dood.
Hun leven was weg.
En dus stierven ze.
Geen licht scheen voor hun ziel
In the cold of night
Ze verbrandden tot hun botten.
Verraad eiste zijn tol.
De martelkamer doordrenkt met rood
Eindeloos geschreeuw werd gehoord
Ze hadden ontelbare uren gebloed.
Heb je Baphomet ooit aanbeden?
Heb je Christus ooit verloochend?
Heb je ooit je broers verkracht?
Beken nachtelijke godslastering of sterf.
Ze bonden hun handen op hun rug.
Met wielen strekten ze zich uit en trokken hun nek.
Met spijkers diep in hun vlees.
Die nobele ridders bleven trouw tot hun dood.
Hun leven was weg.
En dus stierven ze.
Geen licht scheen voor hun ziel
In the cold of night
Ze verbrandden tot hun botten.
Sic transit
Gloria mundi