Hoola Bandoola Band — Karins sång songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Karins sång" van Hoola Bandoola Band.
Songteksten
Där solen aldrig gick ner
Mellan väldiga vidder och höga berg
Blev vi födda fria att bruka det land
Våra fäder hade ärvt
Det var nära till det, vi visste var vårt
Här var ingen slav eller kung
Den rätt till jorden, vår möda gav
Var ej till salu ens för guld
Men dom som har vill ständigt ha mer
Och det, dom inte kan få, kan dom oftast ta
Och ett lyckligt folk är olönsamt;
Det är så lite, dom vill ha
Så valet, vi fick var klart som glas:
Vi måste vika eller dö
När vi för sista gången såg tillbaks
Var redan solen röd av rök
Och vi kom till dom härskandes stad
Där till och med ögonen var av sten
Och vi som var vana att hjälpa varann'
Fick nu försöka en och en
Och här var vintern lång och kall
Och det var sommar’n med
Här hjälpte det inte att isen smalt
Nej, det var lika kallt för det
Men mänskans minne är långt
Och mänskornas längtan kan ingen ta
Och dagen ska komma när dom som fördrevs
Ska ställa bödlarna till svars
Då ska dom inte längre tigga om nåt
Nej, dom ska ta det, dom vill ha
Och dom som sått sin fiendskap
Ska också skörda av sitt hat
Songtekstvertaling
Waar de zon nooit onderging
Tussen uitgestrekte en hoge bergen
Zijn we vrij geboren om het land te bewerken?
Onze vaders hadden geërfd
We wisten bijna waar de Onze was.
Hier was geen slaaf of koning.
Het recht op de Aarde, onze arbeid gaf
Was niet te koop, zelfs niet voor goud.
Maar degenen die voortdurend meer willen
En dat, kunnen ze niet krijgen, ze kunnen meestal nemen
En een gelukkig volk is onrendabel;
Het is zo klein, ze willen
Dus de keuze, die we kregen was duidelijk als glas:
We moeten vouwen of sterven.
Toen we terugkeken voor de laatste keer
Was de zon al rood door rook
En wij kwamen tot de stad van de heersers.
Waar zelfs de ogen waren gemaakt van steen
En wij hielpen elkaar."
Ik moet nu één voor één proberen.
En hier was de winter lang en koud
En het was ook zomer.
Hier heeft het niet geholpen dat het ijs smal
Nee, Het was er net zo koud voor.
Maar de herinnering aan mensen is lang
En het verlangen van mensen die niemand kan nemen
En de dag zal komen waarop de verdrevenen worden verdreven.
Ik zal de beulen ter verantwoording roepen.
Dan zullen ze nergens meer om smeken.
Nee, ze nemen het, ze willen het.
En degenen die hun vijandschap zaaiden.
Zal ook oogsten van hun haat