Her Space Holiday — The Telescope Reading - Of Course songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Telescope Reading - Of Course" van Her Space Holiday.
Songteksten
He lived alone
with his books and his records and his telescope
with all the doors locked
days piled upon each other one by tedious one
until the pressure finally created a diamond like thought
and he was instantly sad
Ive read every book,
Ive heard every song,
and Ive seen every star from the safety of my bedroom.
and i am empty.
in defeat he slumped forward with his eyes still pressed against the telescope
just then his lungs began to expand,
he blinked rapidly,
alternating his eyes between squinting
and making his eyes as wide as saucers
he cried out, «of course»
with all the hours spent looking up it never crossed his mind to veer straight ahead.
He spent days upon days taking it all in he say children grow to become men
and men grow to become fools.
he saw hope, beauty, war, strength, weakness, chaos, stillness
he watched until he could recite each scene from memory,
eventually he wrote his own books about what he saw
and he made his own songs about what he thought he had heard
until almost he himself believed what he was creating to be true
until lie upon lie piled on top of itself
until the pressure finally created a pearl-like thought
he spoke to the world,
Ive seen all of your lives
and Ive heard all of your conversations,
and i am hungry.
In frustration,
he dropped to his knees
and began to bang his head against the old wooden door
«of course» he cried out
and without hesitation
ha stood up,
put on his coat and hat, and turned the knob.
but before hid first step even hit the ground
he was faced with the most unexpected of emotions
one that he could only figure to be what his favorite books and records refer to as love.
«where are you going?» she asked him
«i don’t know»
«me too» she smiled
ill take you there, she extended her tiny hand
and swept him away with her.
They walked until their feet bled
during their journey she told him all the places she had been
and all the people she had met along the way.
a new emotion began to unfold inside of him
one he thought he had overheard in a conversation looking through his telescope
it was the word fear
why would she choose me? he thought.
i know so little
not wanting to lose her interest,
he began telling her stories he thought she might be impressed by but all they did was make her question his strength and ability to battle the
enemies
that she knew would surely jump out at them one day
but she still kept her faith in him and they continued walking
what amazing things they saw
they danced in dark caves,
warmed their faces by the brightest of fires,
and played with brilliant children in the blue Spanish sea
but even amidst all that gorgeousness,
their hands began to slip.
first from palms, then to fingertips, then to nothingness.
they stood still,
she faced south, and he faced west.
he called out to her,
I’m leaving now, and i blame you for the state we’re in and through all of our adventures Ive done nothing wrong
and though you’ve taught me how to breathe,
I’m taking my new voice and leaving you hear with nothing.
She looked back and cried out to him,
we drew a map together that you promised you would follow with me.
i too am scared,
especially after you stole my strength and made it your own.
but i am still reaching for your hand,
knowing it will fit more perfectly than ever
if you will only reach back to me.
but he didn’t reach back, he was vain and confused.
he tried to make a new map, but he didn’t know where to put the «X» anymore.
so he walked in circles,
he lost his rhythm,
he froze by the fire,
and he drowned in the sea,
he made himself what he had feared the most,
incomplete.
and even though the decision was his, and his alone,
he blamed her for that too.
but the whole time she followed him
looking for fallen twigs and fresh footprints to see where he was going
but all he left in his path were messages written in the dirt with a broken
stick
scrawled lies of anger and shifted blame,
until one day he wrote the word «help» when he needed her most.
but by then she had stopped trying to read his thoughts
and make sense of his misery.
so he headed back to where he started,
back to his books and his records and his telescope,
Battered and broken,
he finally reached the edge of his street
only to find her waiting for him.
and upon seeing her soft smile,
he immediately knew what he had done,
he knew what he had lost,
he knew how sorry he was.
for the first time she was real to him.
they sat and spoke about everything they should have
in the beginning of their story
and through all the tears he learned that she had been walking her entire life
and that she wasn’t waiting for him to go into the world with her at all
no, she was in fact waiting for him to invite her into his house
so she could read his books, hear his records and look through the telescope
behind the safety of his locked door.
what a fool he thought
i didn’t realize that with all this time i spent looking out this window
you were right there looking back at it.
at me, at this, at us.
i already had what you had been traveling these roads searching for.
she crumbled under the weight of hearing her own truth.
and through their honesty,
they were both as strong as they can be and now under the relief of each note of forgiveness
no thought appeared to them, just a feeling.
and he whispered to her,
Ive seen your efforts,
and i can feel your love for me,
and i am whole.
i still have places to visit and mistakes to make in private
but take my home and make it your own,
recite lines from my favorite books in the garden,
hear the songs closest to my life while you sleep in my bed,
and look through me waving at you through my telescope.
he raised his hand and he rested it on her chest,
and he drew an X across her heart.
«of course» he thought.
he slowly closed the old wooden door
and he locked it behind him.
Songtekstvertaling
Hij woonde alleen.
met z 'n Boeken en z' n platen en z ' n telescoop.
met alle deuren op slot
dagen op elkaar gestapeld door een saaie
totdat de druk eindelijk een diamant als gedachte creëerde.
en hij was meteen verdrietig.
Ik heb elk boek gelezen.,
Ive heard every song,
en ik heb elke ster gezien vanuit de veiligheid van mijn slaapkamer.
en ik ben leeg.
in een nederlaag zakte hij naar voren met zijn ogen nog tegen de telescoop gedrukt.
net toen begonnen zijn longen uit te breiden,
hij knipperde snel.,
zijn ogen afwisselend tussen knijpen
en zijn ogen zo wijd als schotels maken
hij riep: "natuurlijk.»
met al die uren die hij opkeek, dacht hij er niet aan om recht vooruit te buigen.
Hij bracht dagen door met het in zich op te nemen. hij zei dat kinderen mannen werden.
en mannen worden dwazen.
hij zag hoop, schoonheid, oorlog, kracht, zwakte, chaos, stilte
hij keek toe totdat hij elke scène uit het geheugen kon opzeggen.,
uiteindelijk schreef hij zijn eigen boeken over wat hij zag.
en hij maakte zijn eigen liedjes over wat hij dacht dat hij had gehoord
tot hij zelf bijna geloofde wat hij creëerde om waar te zijn.
totdat ze op de grond liggen, opgestapeld op zichzelf.
totdat de druk eindelijk een parelachtige gedachte creëerde.
hij sprak met de wereld,
Ik heb jullie hele leven gezien.
en ik heb al je gesprekken gehoord.,
en ik heb honger.
In frustratie,
hij viel op zijn knieën.
en begon zijn hoofd tegen de oude houten deur te slaan.
"natuurlijk" riep hij uit
en zonder aarzeling
ha stond op,
trek zijn jas en hoed aan en draai de knop om.
maar voor Hide first step zelfs de grond raakte
hij werd geconfronteerd met de meest onverwachte emoties.
een die hij alleen maar kon bedenken om te zijn wat zijn favoriete boeken en platen noemen als liefde.
waar ga je heen?"vroeg ze hem
"ik weet niet»
"ik ook" glimlachte ze
ik breng je erheen, ze strekte haar kleine hand uit.
en veegde hem weg met haar.
Ze liepen tot hun voeten bloedden.
tijdens hun reis vertelde ze hem waar ze was geweest.
en alle mensen die ze onderweg had ontmoet.
een nieuwe emotie begon zich in hem te ontvouwen.
een waarvan hij dacht dat hij het had gehoord in een gesprek, kijkend door zijn telescoop.
het was het woord angst.
waarom zou ze mij kiezen? hij dacht.
ik weet zo weinig.
Ik wil haar interesse niet verliezen.,
hij begon haar verhalen te vertellen waarvan hij dacht dat ze onder de indruk zou zijn, maar alles wat ze deed was haar vragen stellen over zijn kracht en vermogen om de strijd aan te gaan.
vijand
dat ze wist dat ze op een dag op hen zou springen.
maar ze bleef in Hem geloven en ze bleven lopen.
wat een verbazingwekkende dingen zagen ze.
ze dansten in donkere grotten.,
verwarmde hun gezichten door de helderste branden,
en speelde met briljante kinderen in de blauwe Spaanse zee
maar zelfs te midden van al die gorgeous,
hun handen begonnen te glijden.
eerst van palmen, dan tot vingertoppen, dan tot het niets.
ze stonden stil.,
zij keek naar het zuiden en hij naar het westen.
hij riep haar,
Ik vertrek nu, en ik geef jou de schuld voor de staat waarin we ons bevinden en door al onze avonturen heb ik niets verkeerd gedaan.
en al heb je me geleerd hoe ik moet ademen,
Ik neem mijn nieuwe stem en laat je niets horen.
Ze keek om en schreeuwde naar hem.,
we hebben samen een kaart getekend die je met mij zou volgen.
ik ben ook bang.,
vooral nadat je mijn kracht hebt gestolen en het van jezelf hebt gemaakt.
maar ik reik nog steeds naar je hand.,
weten dat het perfect past dan ooit
als je maar naar me terug wilt reiken.
maar hij reikte niet terug, hij was ijdel en verward.
hij probeerde een nieuwe kaart te maken, maar hij wist niet meer waar hij de "X" moest zetten.
dus liep hij rondjes.,
hij verloor zijn ritme.,
hij bevroor bij het vuur.,
en hij verdronk in de zee.,
hij maakte zichzelf waar hij het meest bang voor was.,
onvolledig.
en ook al was de beslissing van hem, en alleen van hem,
hij gaf haar daar ook de schuld van.
maar de hele tijd volgde ze hem.
op zoek naar gevallen takjes en verse voetafdrukken om te zien waar hij heen ging.
maar alles wat hij achterliet op zijn pad waren berichten geschreven in het vuil met een gebroken
stick
schamele leugens van woede en verschoof de schuld,
tot hij op een dag het woord "hulp" schreef toen hij haar het meest nodig had.
maar toen was ze gestopt met proberen zijn gedachten te lezen.
en zijn ellende begrijpen.
dus ging hij terug naar waar hij begon.,
terug naar z 'n boeken, z' n platen en z ' n telescoop.,
Gehavend en gebroken,
hij bereikte eindelijk de rand van zijn straat
alleen om haar op hem te zien wachten.
en toen ik haar zachte glimlach zag,
hij wist meteen wat hij had gedaan.,
hij wist wat hij had verloren.,
hij wist hoe erg het hem speet.
voor het eerst was ze echt voor hem.
ze zaten te praten over alles wat ze hadden moeten hebben.
in het begin van hun verhaal
en door alle tranen leerde hij dat ze haar hele leven al liep.
en dat ze niet wachtte tot hij met haar de wereld in zou gaan.
nee, ze wachtte op hem om haar in zijn huis uit te nodigen.
zodat ze zijn boeken kon lezen, zijn platen kon horen en door de telescoop kon kijken.
achter de veiligheid van zijn gesloten deur.
wat een dwaas dacht hij.
ik wist niet dat ik met al die tijd uit dit raam keek.
je keek er naar terug.
op mij, op dit, op ons.
ik had al wat je op deze wegen zocht.
ze stortte in onder het gewicht van het horen van haar eigen waarheid.
en door hun eerlijkheid,
ze waren beiden zo sterk als ze kunnen zijn en nu onder de opluchting van elke noot van vergeving
ze dachten er niet aan, alleen aan een gevoel.
en hij fluisterde haar in.,
Ik heb je inspanningen gezien.,
en ik kan je liefde voor mij voelen,
en ik ben heel.
ik heb nog steeds plaatsen te bezoeken en fouten te maken in prive
maar neem mijn huis en maak het je eigen,
reciteer tekst uit Mijn favoriete boeken in de tuin,
hoor de liedjes die het dichtst bij mijn leven staan terwijl jij in mijn bed slaapt,
en kijk door mij heen die naar je zwaait door mijn telescoop.
hij stak zijn hand op en rustte het op haar borst.,
en hij tekende een X over haar hart.
"natuurlijk" dacht hij.
hij sloot langzaam de oude houten deur.
en hij sloot het achter zich op.